Afbeelding
Foto: Archief Peter Fontijn

Tussen de bladzijden van de streek

Column Veelstromenland

Volgende week verwelkomen we een bijzonder moment: de Canon van Maas en Waal verschijnt nu ook in boekvorm. ‘Het Verhaal tussen Maas en Waal’ maakt onze streekgeschiedenis niet alleen digitaal, maar ook tastbaar tussen kaft en pagina’s.

Wat moet je anno 2025 met een boek, als je alles al online kunt lezen? Een logische vraag in deze digitale tijd. Het antwoord is verrassend eenvoudig.
Een boek is meer dan papier met letters: het is een beleving, gewicht in de hand, de geur van FSC-papier en drukinkt, een reisgenoot die niet leegloopt na een middag bladeren.

In een wereld vol meldingen en afleidingen biedt een boek een moment van geconcentreerde aandacht. Bladerend door de geschiedenis van ons Maas en Waal voel je letterlijk de overgang van de tijdperken, de vensters, onder je vingertoppen. Je bepaalt je eigen tempo, maakt wellicht aantekeningen in de kantlijn, en zo ontstaat een persoonlijke band met het verhaal.

Juist in het onderwijs ligt de kracht van deze papieren uitgave. Leraren kunnen gemakkelijk specifieke passages aanwijzen en met leerlingen door de tijdlijn wandelen. De eenvoudige taal maakt het geschikt voor jong en oud, de vorm nodigt uit tot herlezen, onderstrepen, doorgeven.

Daarnaast heeft een boek geen wifi nodig en raakt het nooit ‘uit’. Het is democratisch in gebruik; van oudere bewoners zonder digitale vaardigheden tot jonge kinderen die juist gebaat zijn bij minder schermtijd.

Waar de digitale versie snel verdwijnt in een wirwar van tabbladen, blijft een boek zichtbaar op het dressoir, de vensterbank, je schooltas, een tastbare herinnering aan het verhaal dat ons gevormd heeft.

‘Het Verhaal tussen Maas en Waal’ zal geen boek zijn om in één ruk uit te lezen, maar om bij stil te staan, te mijmeren. Om met droge voeten terug te kijken, en met open blik vooruit. Een boek met vensters dat blijft, naast het digitale scherm, precies zoals het water van Maas en Waal door de eeuwen heen zijn eigen weg bleef zoeken tussen ons en de dijken.

Door Peter Fontijn