Ut is zô stil

Ut is nie alleen die stilte
en de lèègte die d’r is.
Mar tis gewoon ut zuuke
naor degeen die ik zo mis.

Ut is nie alleen ut zwijgen,
mar ok de eenzaamhèd.
De pijn zit in mun hart.
Want jou zij ik nou vort kwèt.

Ut zijn nie allenig traonen
die hier vallen van verdriet.
Mar we samen nog zouwe doen
wè me nou te binnen schiet.

Ut is nie alleen die stoel
die nie mer is bezet.
Tis ok ut groot gemis
dè mee gee mi de tèd.

Ut is nie alleen oew fiets
die stil stee in de schuur.
Tis de stilte hier in huis.
Zal ut oot wenne op den duur?

Ut is oew teandeborstel
die vur de spiegel ligt.
Overal waor ik kèk
daor zie ik oew gezicht.

Tis d’n dag die mijn vertelt,
‘Ut lèève gee toch deur.’
Mar ik wit gewoonweg nie:
waor duu’k ’t nou nog veur.

D’r zijn hier in ons huis
nog zoveul van die dingen,
die ik 1-2-3- nie los kan laoten.
Ze blijven ons’ herinneringen.

Door Rinie van Haren