Op ut kerkhof

Ut was heur beste maotje
Hij waar al jaore ziek.
Mar afgelopen zommer
ontstond er toch paniek.

Hij was nog vuls te jong
mar hij ha nie mer de kracht.
Hij kon de strijd nie winnen,
stierf midden in de nacht.

Nou lup ze op ut kerkhof
en stopt hier bij zun graf.
De steen die pas geplatst is
die makt ut himmaol af.

De bluumkes die ze meebrocht
die legt ze vur ‘m neer.
Ze denkt terug aon vroeger.
Dè duut nog altèd zeer.

Ze lèèst hardop de woorden
die op de grafsteen staon:
‘Ik haj nog wille blijven,
maar ik moes helaas al gaon’.

Verdrietig lup ze wijer
en kikt naor elke zèrk.
Sommige naobestaonden
die makte heel veul wèrk.

Mar toch zijn d’r ok wel graven
die gruun zijn van ut mos.
Ut onkrud kreg zun kans wel
en woekert ‘r op los.

Ze is vol van verdriet
op di kerkhof aon de oost
Ze gee thuis naor de koffie.
Tèd vur un bèkske troost.

Door Rinie van Haren