Lange aovunden

Ze zabbelt in gedachten
op un pèèpermuntje.
De kat zit bij de kachel
en krabt ‘s aon d’r kuntje.

Buiten wèèi-jt ‘t hard,
ut lek haost wel un sturm.
Ut tuinhek kleppert steeds.
En un struik wèèi-jt uit z’n vurm.

Ze lupt stil naor ut raom
en slût dan de gordijnen.
De aovund duurt nog lang.
Ze kan d’r drèèi-j nie veine.

Ze mist d’r miens steeds meer
nou ut vroeger donker word.
Ze vit nog ‘s de zoudoek
uit de zakken van d’r schort.

Ze ziet alleen nog mar
al wè ‘t-er nie mer is.
Hoe langer nou de aovund
hoe grôtter ut gemis.

Al was d’r miens al langer
zô ongeneeslijk ziek.
Hoe zij ‘m steeds verzurgde,
was èggeluk wel uniek.

Want ut waar zogezèèd
un hele zwaore ted.
Tot aon ut leste uur
zaat ze aon z’n bed.

De plannen vur de toekomst
die spatten zo uiteen.
Nao al die jaore samen
zit ze nou vortaon alleen.

Door Rinie van Haren