Een kijkje in de platenkast van Vincent van Neerbos

Noem het maar ‘volksmuziek’

Aan tafel met Vincent van Neerbos, waarbij het gesprek regelmatig wordt opgeluisterd door zijn 3-jarige dochter Mathilde.

Hij wordt geboren in 1981 en groeit op in Dodewaard. Na de middelbare school in Zetten studeert hij bestuurskunde en geschiedenis in Nijmegen. Hij werkt in de jaren daarna onder andere bij de GGD Gelderland Zuid en het Radboud UMC. Politiek geëngageerd zit hij al op 20-jarige leeftijd in de gemeenteraad van Nederbetuwe. Van 2010 tot 2016 is hij aldaar wethouder, waarna hij in het volgende jaar aan de slag kan als burgemeester in West Maas en Waal.

Hij heeft een stapel elpees op tafel liggen, die zijn muzikale smaak moet vertellen. Hij groeit op in de jaren tachtig met een vader die van hardrock houdt en een moeder die geniet van onder andere Creedence en country. Een deel van de honderd elpees op zolder komt duidelijk uit die hoek. ‘Volksmuziek’ is muziek voor het volk, muziek met een stem en met emotie. Roy Orbison, André Hazes en Aretha Franklin. Op de stapel liggen ook diverse guilty pleasures (George Baker, Rick Astley) en grootheden als Johnny Jordaan en de Zangeres Zonder Naam. Zijn muzikale smaak is bijna niet te definiëren. Fleetwood Mac (muziek die hij deelt met zijn vrouw Wiesje) staat naast Dolly Parton, Neil Diamond (wow… I am I said is mooi) staat naast Normaal. Van deze groep kocht hij zijn allereerste CD. Waarom? Nou gewoon omdat ik dat toen, denk ik, mooi vond.

In de regio zien wij hem regelmatig op de planken staan in de streekmusicals. Van horen zeggen is hij een goede zanger, een compliment dat hij graag in ontvangst neemt. Een instrument echt beheersen doet hij niet. De gitaar en mondharmonica worden nog wel eens in de hand gepakt, maar het mag geen naam hebben. Alhoewel hij wel het intro van Billy Joel’s The Piano Man helemaal op de mondharmonica kan spelen.

In december neemt hij altijd deel aan de popquiz in de Bogerd. Hij wordt door zijn teamgenoten vooral gevraagd om zijn kennis van de zogenaamde guilty pleasures. Muziek die eigenlijk door velen mooi gevonden wordt, maar waar men niet openlijk voor uit wil komen. Eigenlijk is dat ook weer een soort van ‘volksmuziek’.

Door René den Biesen