Monumentendag

Ge bent ‘r in oew lèève
al duk vurbij gegaon.
De pracht vaen ut gebouw
die is oe soms ontgaon.

Mar dieje’n hoop mi stenen
die vertelt ons keer op keer:
hier ligt stille historie.
Achter die gèèvel zoveul meer.

De miens die hier werkte
vur ‘n uitgeknepen loon,
die wies toen toch nie bèèter.
Ut waar ôk zô gewoon.

Die aauwe prachtgebouwen
mit veul fraai metselwerk.
In statige herenhuizen
en natuurlijk in de kerk.

Dè meug toch nie verdwijnen,
die monumentenpracht.
‘t Culturele erfgoed
ôk vur ons naogeslacht.

Ut verdient nog veul meer zurg,
de historische cultuur.
‘t Dreigt soms te verdwijnen.
Onderhoud is te duur.

Laote we zuinig zijn
op die gebouwen vaen toen.
Die d’r heeje ten dage
nog zeker wel toe doen.

Unne meule mi zun wiekes
en un toren fier en hoog.
Die mooie monumenten
die un lust zijn vur ‘t oog.

Door Rinie van Haren