Hanger

Doorgaans recycle ik niet graag onderwerpen, maar laten we ’t nog eens over afval hebben. Een relevant thema in de week dat wethouder Cobussen weer eens ronkend beweerde dat ‘we’ in Beuningen zo lekker bezig zijn met afval scheiden.

Cobussen had vast het nieuws van de Dar nog niet gehoord: dagelijks treft het afvalbedrijf grofvuil aan bij zeven verzamelcontainers in Beuningen. Gelukkig staat er inmiddels een groot, bestraffend bord bij de locaties.

Ook het verzamelen van huisvuil verdient nog geen schoonheidsprijs. Vooral plastic+ blijkt bezaaid te liggen met etensresten, oud papier en huisraad, van speelgoed tot complete tuinsets. ‘Plastic+’ is ook een verwarrende term, plastic plus wat precies? Tuinstoelen zijn toch van plastic?

Om ons een lesje te leren worden de gevreesde afvalcoaches de wijken weer ingestuurd. Ze controleren kliko’s op de juiste inhoud en wie de fout in gaat, treft een niet-geleegde container aan met een hanger vol verbeterpunten. Wat er niet op staat is waar je tot de volgende leging met je vuilnis naartoe moet.

Het is een oneerlijk, niet te controleren systeem. De meeste kliko’s staan niet achter slot en grendel, maar op een oprit of in de tuin. Veel mensen zetten ze al de avond voordat ze geleegd worden keurig aan de straat… Waar iedere onverlaat er alles in kan dumpen wat ze willen. Als iemand een pizzadoos in jouw plasticbak propt, ben jij de vervuiler.

Nog zuurder: iemand die doelbewust een bankstel bij de verzamelcontainer dumpt, heeft nauwelijks iets te vrezen. Er hangen geen camera’s, dat mag ook niet vanwege de privacy van de omwonenden. Daardoor is het aantal boetes voor illegale dumpingen het afgelopen jaar op twee handen te tellen.

Welwillende afvalscheiders worden opgejaagd door klikkende klikocoaches en opvoedkundige hangers, terwijl de ware vervuiler privacy en een tandeloos waarschuwingsbord aantreft. Er is in deze kwestie maar één bord dat daadwerkelijk effectief is: het bord dat de Dar en de gemeente Beuningen voor de kop hebben als het gaat om afvalbeleid.

Door Patrick Huisman