Patiënt

Bij de ziekenhuisreceptie
daor gee de tillefoon.
De keurige receptioniste
nimt aon op kalme toon.

‘Goeiemiddig jongedame.
Ik bel oe um te vraoge,
hoe ut gee mi Sjef Jansen.
Die bij jullie ligt sinds daoge.’

‘Dan mo’k oe deurverbeine
mi de afdeling waor ‘t-ie ligt.
Want vaen die stand vaen zaken
hè’k hier echt niks op zicht.’

Ut duurde èrrug lang
mar hij wachtte uit fatsoen.
Toen klonk un mannenstem:
‘Wè kan ik vur oe doen?’

‘Nou ik zij toch wel benijd
hoe ’t mit Sjefke Jansen gee.
Die lig op kamer achttien,
hoe is ut t’r nou mee?’

De specialist vertelde
en laas uit ut dossier.
‘Ut gee heel goed mi Jansen
hij èèt goed, ’k zij tevree.

De bloeddruk is stabiel
en bij zun hart heur ik gin ruis.
Es ut zo nog efkes blèf
kan ie gaauwèchtig naor huis.

Zedde familie, ge klinkt betrokken.
Wie ben-de gij die mijn hier belt?’
‘Nou ik zij Sjef Jansen èèigus.
Want hier aon bed wor niks verteld.’