Schoolbouw

Het nieuwe coalitieakkoord van Druten belooft het Pax Christi een nieuw pand voor haar VMBO-afdeling, logischerwijs bij de andere locatie. Eén onderwijscomplex is voor iedereen mooi nieuws. Toch viel mijn oog op een bijna terloops bijzinnetje: op de huidige plek van het vmbo moet uiteindelijk een woonwijk komen.

Dat klinkt logisch. We hebben woningen nodig. Véél woningen zelfs. Maar betekent dit direct dat dit oude, misschien wel enigszins ouderwetse schoolgebouw volledig moet verdwijnen?

Nieuwbouw en behoud hoeven elkaar lang niet altijd uit te sluiten, dat bewijst Beuningen al jaren. Regelmatig kom ik in Ewijk langs de voormalige basisschool aan de Julianastraat. Ooit renden daar kinderen over het plein. De schoolbel regeerde het ritme van de dag. Nu heerst er stilte en herinnert niets nog aan een verleden vol lessenaren, krijt en toetsen.

De oude klaslokalen vormen inmiddels luxe appartementen. Maar het gebouw staat er nog wel en kreeg een tweede leven. Ik vind dat mooi. Niet omdat ik heel principieel ieder oud gebouw wil behouden. Integendeel. Sommige panden zijn simpelweg op. Anderen te duur of simpelweg ongeschikt voor een nieuwe functie.

Maar sommige gebouwen zijn meer dan een stapel stenen. Een school is de plek waar generaties hebben geleerd en gespeeld. De plek waar ze vrienden voor het leven maakten, voor het eerst verliefd werden en langzaam maar zeker richting het volwassen leven groeiden… Aan het eind van de rit liefst met een diploma op zak voor de moeite.

Menig leerling van toen vond zichzelf jaren later aan de andere kant van dat oude schoolplein, nu om hun eigen kinderen op te halen. Scholen horen bij het geheugen van een dorp, ze zijn een collectief ijkpunt. Dat verdwijnt niet als de laatste leerling vertrekt.

Of het oude vmbo van Pax Christi zo’n gebouw is? Daar moeten mensen met meer verstand van architectuur en bouwkunde maar eens naar kijken. Hopelijk wordt die vraag gesteld en beantwoord voordat de sloopkogel er definitief een punt achter zet.

Door Patrick Huisman