Aojumnood

Op de raomen sleej de rèègen
Ze staart er al die tèd al naor.
Wachtend op de intensivist
die kum vertellen wè ‘t wor.

Ut is nou al drie daag geleeje
dè heur miens hier is gebrocht.
Umdè ‘t-ie zô benauwd waar,
is ie drek al onderzocht.

Hij was al wèèke uit zunne’n doen.
Mar ge heurde ‘m haost noot.
Hij was mi tij-je zô benauwd,
hâ steeds meer least vaen aojumnood.

En nou zitte allebèi-j zun been
himmaol onder vlekken.
Vaen boven tot de teen’
vaen die donkerblauwe plekken.

D’n dokter was gekommen
en die was d’r vaen geschrokken.
‘Dit ziet er heel slecht uit’,
En zun gezicht dè ston betrokken.

Nou is ie hulp gaon haolen
en daen zullen ze beslissen.
Ut vrouwke huilt nou zachtjes.
Ze kaen ‘m nog nie missen.

Net es de dokter binnenkum
klinkt ‘r un zwaor geluid.
d’r miens die slee mi zunne’n èrm
en blaost de leste’n aojum uit.

Al is ie eindeluk verlost
uit z’n lij-je en vaen zun pijn,
zij gee d’r noot aon wennen
dè se nie mer samenzijn.

Door Rinie van Haren