Dwangwet

Verandering van spijs doet ‘lezen’, daarom deze week eens geen column over de asielopvang in Beuningen… We gaan het voor de verandering hebben over de opvang van asielzoekers in Druten.

Het COA, de landelijke organisatie die opvang coördineert, huisvest aan de Scharenburg in Druten al anderhalf jaar zo’n 100 asielzoekers. Volgens de huidige afspraak blijft die noodopvang open tot 1 mei 2026, maar tot verrassing van niemand heeft het COA gevraagd of de locatie drie jaar langer open kan blijven.

De reden is een landelijk beddentekort, veroorzaakt door schaamteloos opportunisme. Nee, geen golf gelukszoekers, maar gemeenten die gebruik maken van de chaos rond de spreidingswet. Die regeling was ooit best overzichtelijk: eerlijk zullen we alles verdelen. Maar inmiddels is onze regering dubbel demissionair waardoor niemand nog exact weet wat op de lange termijn de bedoeling is.

In de hoop onder die ‘dwangwet’ uit te komen wacht een aantal gemeenten lekker laks de boel af. Maar mensen moeten ergens slapen, dus is langer een beroep op de Scharenburg gedaan. De goede gemeenten lijden weer eens onder de kwade.

Trouwens, ‘dwangwetten’ bestaan helemaal niet. Gemeenten zijn sowieso verplicht regels na te leven die zijn aangenomen in Den Haag of op provincie-niveau. Da’s geen dwang, da’s domweg hoe onze democratie werkt.

Terug naar Druten, waar de burgemeester het verzoek langer opvang te bieden een ‘dilemma’ noemt. Gezien alle incidenten en overlast zou je daar natuurlijk begrip voor kunnen hebben. Klein detail: die waren er in de afgelopen anderhalf jaar nauwelijks.

Wat is dan het dilemma? Dat ze het beloofd heeft aan de inwoners? Ja en nee… Het zou voor twee jaar zijn, maar Druten en het COA spraken in 2023 af dat de gemeente langer doorgaat als de nood daar is.

Die nood lijkt me nu hoger dan ooit. Dus het enige dilemma dat een burgemeester met ballen heeft is de vraag of je jezelf op de borst of schouder klopt voor het aannemen van deze sociale opdracht!

Door Patrick Huisman