Nat vertier

In de lange wèrme zômmers
gingen we smiddigs naor de Peel.
Lekker zwemmen in ut zwembad
en snoepen van un stuk kaneel.

Mi zun alle in ut diepe
stiekem duike van de keant.
Tot de badmeester kwam vraoge
‘Wè is hier nou aon de heand?’

‘Witte gullie nou dan nog nie
da ge hier nie duike meug?’
‘Nee dè wieze wij toch ech nie’
zee de langste van ons dreug.

Vur straf moeze wij van hum toen
un uur lang bij ut bad vandaon.
Dus ginge wij mar naor de speultuin
waor de hoge schommels staon.

Mi z’n tienen op de drèèischijf
en springe op de trampelien.
Wie ut hôgste in de lucht kwaam
kon ut bad van boven zien.

En net vurdèt ut bad ging sluiten
prullen rapen op het veld.
Want dan kree’de mooi un kwartje
en alle bietjes was ôk geld.

De veule ure zijn ontelbaar
dè we daor schik he’n gehad.
Mi werm wèèr groeit ut verlangen
naor dè mooie buitenbad.

We misse nog De Hoge Zevend
centrum van ut nat vertier.
Un zwembad is misschien un luxe,
mar zurgde steeds vur veul plezier.

Door Rinie van Haren