Geouwehoer

Grote commotie in het pittoreske Weurt of all places toen een provinciale krant vorige week kopte: ‘Buurtbewoners bezorgd over komst Overweeghuis’. Wat is het geval? Nou, hier komt in oktober een opvanghuis voor (voormalig) sekswerkers. Stichting Overweeghuis Arnhem Nijmegen gaat onderdak bieden aan meisjes en vrouwen die slachtoffer waren van loverboys en illegaal in de prostitutie zaten. Het zal je dochter of nichtje maar zijn zeg. Jeetje. Daar denken de buurtbewoners die zich verzameld hebben onder de noemer Actie Groep Weurt-Noord totaal anders over. Zij vinden dat het Overweeghuis niet thuishoort in hun kinderrijke wijk.
Een klassiek gevalletje van: “Ja, maar niet in míjn achtertuin!” U zou voor de moeite even dit artikel erbij moeten zoeken om ook de foto even te bekijken. Op de foto staan de weinig begrip hebbende huismoeders met hun kindjes. “Wij voelen ons niet gehoord door de gemeente”. Nog mooier is dit citaat: “In een dorp als Weurt passen alternatieven als ouderenzorg of gehandicaptenzorg of een hospice beter.” Uiteraard, maar hoe dit dan weer te rijmen is met een kinderrijke wijk? Een niet nader te noemen ex-collega van me zou overigens een moord doen voor zoveel hoertjes around the corner, maar dat terzijde.

Ik woon gelukkig niet in Weurt dus ik heb makkelijk oordelen, maar ik vind het egoïstisch, bekrompen en zelfs discriminatie. Verdienen deze mensen geen tweede kans om onder begeleiding een nieuwe start te maken? Let wel, het zijn (voormalig) sekswerkers, dus jongvolwassenen die begeleiding en rust nodig hebben. En we hebben het over zes personen, geen 160! Zes emotioneel, beschadigde vrouwen; geen zware draaideurcriminelen! Hoe dan ook, het zal uiteindelijk altijd iemands achtertuin betreffen. Deal with it. Je zou je op je vrije woensdag als parttime moeder je ook nuttig kunnen maken als vrijwilliger voor het Overweeghuis. Uiteindelijk zit het probleem niet in de mogelijke pooiers of eventueel drugsgebruik, de moeders des huizes zijn als de dood dat manlief ‘s avonds door het raam naar buiten glipt.

Door Rex Broekman