Filosoferen

In een mensenleven bestaan er een aantal zekerheden waarvan er één is dat we allemaal sterfelijk zijn. Nu kan het leven verlengd worden door de steeds beter en verder ontwikkelde (medische) wetenschap, maar zoals het er nu uitziet, lijkt onsterfelijkheid een ongrijpbaar en onhaalbaar dossier. Zou ik onsterfelijk willen zijn? Ik heb mezelf die vraag weleens gesteld want ik houd wel een beetje van filosoferen. De overheid heeft er inmiddels ook een campagne aan gewijd; het is goed om over de dood te praten. Uitvaartmaatschappijen raden het trouwens ook al aan, maar die hebben winstbejag  dus dat is ietwat hypocriet.          

Ook ik stel mezelf weleens de vraag of wanneer ik morgen zou komen te overlijden, zou ik dan een mooi leven gehad hebben? Tot het moment van het maken van deze column is het antwoord ja. Op deze wijze maak ik wel eens een fotomoment van m’n leven, waarbij ik mezelf vraag of ik blij ben met de dingen die ik doe. Want, morgen kan alles anders zijn. Wanneer ik door de overlijdensadvertenties van een niet nader te noemen weekblad blader, vind ik de mensen die overlijden tussen de 55 en 65 altijd de meest pijnlijke. Ik probeer me dan altijd voor te stellen hoe hard deze mensen alles gegeven hebben en letterlijk aan het aftellen waren. Maar, helaas haalden zij hun pensioen niet eens. 

Ik hoor bij verschillende mensen om mij heen dat de jeugd er tegenwoordig heel anders in staat. Vroeger leefde je echt toe naar je pensioen en werd er groots uitgepakt. De nieuwe generatie leeft nu en wil alle mooie dingen nu doen. Dit verklaart misschien waarom zoveel mensen in onze maatschappij enkel nog parttime willen werken. Ik heb geen glazen bol maar ben stiekem wel eens benieuwd hoe de wereld er over 50 jaar uitziet. U niet?

Door Rex Broekman