Hoe dan? Zo!

Dikwijls word ik door lezers van mijn columns gevraagd ‘hoe ik er toch op kom’. Niet dat het hogere wiskunde is maar ik zal u een klein inkijkje geven in het ontstaan van een column. Vaak is het heel simpel. De TV staat bijvoorbeeld even 10 minuten aan of ik hoor iets op de radio. Negen van de tien keren toeteren mijn oren en denk ik dat ik het niet goed hoor of verkeerd interpreteer. Ook krijg ik van collega’s of familieleden wel eens een artikel uit de krant toegestuurd met de opmerking; “Daar vind jij vást iets van.” Zo is het maar net, ik vind eigenlijk van heel veel dingen wel iets. 

Afgelopen week stuitte ik op een voor mij toen nog onbekend fenomeen getiteld ‘een schrijversblok’. Nu klinkt dit in eerste instantie als een tweedehands blocnote uit de lokale kringloopwinkel, maar niets is minder waar. Ik dacht direct, wat een onzin. Bestaat dat ook al? Een uiterst vriendelijke bureau-collega, wie ik niet bij naam mag noemen, wees me erop. Ik vraag collega Tommy namelijk iedere vrijdag voor het weekend of hij nog een leuk onderwerp heeft voor m’n column. Helaas had hij geen onderwerp en ik kon zelf ook één, twee, drie niks bedenken. Dit onvermogen om iets op papier te krijgen heet in het Engels een writer’s block, zo vertelde Tommy. Warempel, weer wat geleerd. 

Toen ik dieper in de materie dook, las ik dat onderzoek uit de jaren ’70 uitwijst dat schrijvers die uitermate kritisch op zichzelf zijn, een grote(re) kans hebben om een schrijversblok te krijgen. Daar ik gruwelijk kritisch op mijn eigen werk ben, ligt een schrijversblok dus op de loer. Ik ben gewaarschuwd. Ik vergelijk het maar even als een buschauffeur die spontaan niet meer weet waar het gaspedaal zit en waar het station is. Happens!

Door Rex Broekman