De Maas&Waler dat ben ik: Hans van Kerkhof

In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat: een kijkje in het leven van, al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een karakteristiek portret.

Naam: Hans van Kerkhof
Leeftijd: 69 jaar
Plaats: Hernen

In een bocht vlakbij de Hernense kerk woont Hans, die vanuit zijn huis op het eeuwenoude kasteel uitkijkt. Hij is geboren en getogen in het dorp. ‘In 1982 kocht ik dit huis, en ’s morgens vroeg, kort na de koop, kwam de dorpssmid al vertellen: Ge hèt de moiste plek van ’t durp.’ Hans vindt die plek veel belangrijker dan het huis, dat hij als niet erg interessant beschouwt. ‘Ik heb er wel vaak iets aan willen verbouwen, maar het kwam er nooit van. Och, ik vind het wel goed zo.’

Na zijn militaire diensttijd werkte hij bij een tuinbedrijf in Nijmegen. Hij had toen al verkering met Hennie, die later zijn vrouw werd. Later solliciteerde hij bij de gemeente Wijchen. Hij werd er aangenomen, maar begon in 1989 voor zichzelf, nadat hij al regelmatig klusjes uitvoerde in diverse tuinen. 

Stratenloop

Hans kende een jarenlange voetbalcarrière, al was hij volgens zichzelf ‘eigenlijk alleen maar goed in de derde helft’. Daarbuiten deed hij mee aan allerlei verschillende ‘loopjes’. ‘In 2006 zeiden we met een paar mensen tegen elkaar: dat kunnen wij ook, een mooie loop opzetten, en zo ontstond de Hernense Stratenloop.’ In de organisatie is Hans de secretaris. ‘Op papier weliswaar. Ik ben gewoon geen vergaderdier, ik werk liever met mijn handen. Laat mij maar lekker het parcours uitzetten en de muziek regelen. Dat ligt mij een stuk beter.’

Hans is apetrots om het evenement na twintig jaar nog steeds mee te mogen organiseren. Echter zijn het niet twintig edities geweest: ‘Helaas moesten we het vorig jaar afgelasten vanwege de enorme warmte. Tegen alle Maas en Walers wil ik zeggen: kom genieten van het nieuwe parcours. Het loopt nu over Leur en het landgoed, en de deelnemers zien niet teveel asfalt, maar wel veel natuur en alles wat Hernen te bieden heeft. We hebben er al meerdere complimenten over gekregen!’

Hoewel Hans eerst altijd meeliep met de Hernense Stratenloop, moet hij daar tegenwoordig van afzien wegens een gebroken heup. ‘Helaas. We liepen altijd in een gezellig groepje. Ik heb ook een paar marathons gelopen, zelfs internationaal. Een snelle loper ben ik niet, maar wel een volhouder.’ Dit jaar doet hij voor de 34e keer mee met de Nijmeegse Vierdaagse. Waar hij eerst altijd de vijftig kilometer liep, is dat tegenwoordig de veertig.

Liederentafel

Stille wateren hebben diepe gronden, en dat is ook iets wat Hans bewijst. Hij vertelt over de Liederentafel. ‘Ik had zoiets gezien in Wijchen, en nou ben ik iemand van het afkijken, dus ik dacht: hé, dat kunnen we in Hernen ook. Ik had vervolgens muzikanten geregeld, maar toen gooide mijn heup roet in het eten en ging het feest niet door. Later ben ik in Uden gaan kijken, en nu hebben we voor onze doelgroep van zestigplussers toch een gewaardeerd evenement met een leuke presentatie dat in diverse dorpshuizen plaatsvindt. Uiteraard voor het eerst in Hernen!’

Zang

Bij de Graafse Maaszangers en bij het koor Hullie zingt Hans uit volle borst mee. ‘Eerst gaf ik niks om muziek,’ zegt hij, ‘maar ik heb het ontdekt. Als ik naar huis ga na de zangles, blijf ik de liedjes nog zingen. Daarnaast volg ik al een paar jaar accordeonles. Natuurlijk had ik moeten beginnen toen ik een jaar of zes was, maar we groeiden gewoonweg niet op met muziek. Nu kan ik noten lezen en de akkoorden spelen. Trompetles heb ik ook gehad, maar mijn leraar liet me weten dat ik beter een ander instrument kon proberen.’ 

De vader van Hans wilde eigenlijk boer of pastoor worden, maar werd uiteindelijk kassier bij Rabobank. ‘Bij ons thuis had de bank een grote impact op het gezin. Alles draaide om de bank, we woonden er zelfs boven. Ik ben er nu een boek over aan het schrijven.’

Zelf was Hans lange tijd actief als grafdelver. Aanvankelijk schaamde hij zich daar een beetje voor, maar later verdween dat gevoel. ‘Dertig jaar heb ik dat gedaan, maar nu niet meer.’

Ook aan de leefbaarheidsgroep droeg hij jarenlang zijn steentje bij. Hij vindt dat Hernen als dorp moet opboksen tegen Wijchen, en merkt op dat mooie plaatjes over Wijchen steevast iets tonen uit Hernen… Minder enthousiast is hij over de hoeveelheid zonnepanelen in Maas en Waal. ‘Het wordt er niet mooier op. En die betonnen snelwegen zijn ook geen verfraaiing van ons gebied’, besluit Hans.

Door Ton van Hulst