De Maas&Waler dat ben ik: Mirelle Vegers

In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat: een kijkje in het leven van, al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een karakteristiek portret.

Naam: Mirelle Vegers
Leeftijd: 51 jaar
Plaats: Deest

Uit Den Bosch komt ze. Vervolgens groeide ze op in Rosmalen. Een echte Brabantse dus, die vanwege de liefde in Wijchen terechtkwam, waar ze bij Jeffrey introk. Ze had een atelier nodig en moest daarom op zoek naar een andere woning. Die vonden de twee in Deest, en na een flinke verbouwing door Handige Harry Jeffrey kan ze nu genieten van en werken in haar ruime atelier. 

Het hangt er vol schilderijen, voornamelijk van paarden. Mirelle Vegers is kunstenares en opgeleid als grafisch ontwerper. 

‘Mijn eerste herinneringen gaan terug tot ongeveer mijn zesde jaar. Toen al was ik altijd bezig met tekenen en schilderen. Op school deed ik vaak iets anders dan de les volgen, en helaas werd ik er vaak gepest, ook al vanwege mijn kleine gestalte. Op de havo had ik het vakkenpakket met de talen, maar gelukkig zat daar ook het vak tekenen bij. In 1996 werd ik toegelaten bij het grafisch lyceum in Eindhoven.’

Kunst

Mirelle blijkt een uiterst gedreven iemand te zijn als het om kunst gaat. ‘Kunst,’ zegt ze, ‘brengt mij vrijheid, op alle vlakken: ondernemen, expressie en veel meer. Niemand kan jou dupliceren en je kunt zelf keuzes maken. Maar echt gemakkelijk is het niet hoor. Veel hangt af van jouw authenticiteit, inzicht, wilskracht en doorzettingsvermogen. Je hebt als kunstenaar toch echt een beroep apart. Met een telefoontje kan iedereen leuke plaatjes maken, maar dat is letterlijk en figuurlijk geen kunst. Je moet niet te gauw tevreden zijn met je werk, dan pas kun je jezelf ontwikkelen.’

Ze pakt een paar tubes olieverf van een ezel en houdt ze vast, op een liefkozende manier, alsof het jonge, knuffelbare diertjes zijn. Ze wordt er bijna lyrisch van. ‘Kijk toch eens: die kwaliteit! Die kleuren!’

Paarden

Paarden schilderen doet ze het liefst. ‘Als kind moest ik al door mijn moeder vastgezet worden in de buggy, omdat ik anders tijdens een wandeling zomaar de paardenwei had kunnen inrennen. Later ging ik eenmaal per week naar een manege, waar ik paard mocht rijden. Ik kan mijn verwondering voor paarden kwijt in mijn schilderijen en tekeningen.’

Goedlachs en vrolijk vertelt ze verder; over haar hobby’s tai chi chuan en qigong, sporten die ze al meer dan tien jaar beoefent en waarin ze soms ook lesgeeft. ‘Het geeft rust in mijn hoofd, en dat heb ik soms nodig, want ik ben best een beetje druk van mezelf. Door de oefeningen kom ik beter in balans, ik zou niet meer zonder kunnen.’ 

Muziek

Als ze in haar atelier aan het werk is, luistert Mirelle naar allerlei soorten muziek, afgezien van Nederlandstalig. Vroeger, thuis, groeide ze op met jazz. ‘Soms heb ik ook wel soul aanstaan.’ Drie jaar geleden begon ze met zangles. ‘Ik zing wel graag, maar ik durf niet zomaar op een podium te staan. In het verleden deed ik veel aan stijldansen, in het bijzonder Argentijnse tango’s. Tegenwoordig komt het er helaas niet meer van, maar ik mis het wel.’

De Deestse mag ook graag koken, al is dat niet elke dag. ‘Vaak maak ik buitenlandse gerechten, maar ook wel Hollandse. Jef en ik hebben beiden een Indische achtergrond, dus… We houden van gastvrijheid en helpen mensen waar we kunnen.’

Als er tv gekeken wordt, dan zijn films daar steevast onderdeel van. ‘Het zijn dan meestal politieseries, detectives, thrillers, heldenfilms, dat soort dingen. Ik zie het liefst dat er meerdere lagen in een verhaal zitten. En als je het hebt over favorieten, dan mogen die prachtige Engelse kostuumdrama’s, bij voorkeur met die onovertroffen en unieke Britse humor, niet ontbreken. Blackadder, Downton Abbey, heerlijk!’

Omgeving

In Deest heeft Mirelle haar draai helemaal gevonden. Ze geniet van het huis, ondanks enkele kleine gebreken, en van de omgeving en het weidse groen in de directe nabijheid. Ze is dan ook regelmatig te vinden in buitenlucht, wanneer ze met haar viervoeter, een rescue-hond uit Roemenië, een ommetje maakt. 

‘We wonen hier nu een jaar of zeven en vinden het echt een paradijselijk plekje. Zoals ik al zei, ben ik nogal druk in mijn hoofd, en hier vind ik de nodige rust. In de buitenlucht, met het zonnetje dat schijnt, voelt het hier voor mij aan als vakantie!’

Door Ton van Hulst