Door Ton van Hulst
In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat: een kijkje in het leven van,
al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een
karakteristiek portret.
Naam: Maurice de Vaan
Leeftijd: 50 jaar
Plaats: Altforst
Op zijn knieën zittend geeft Maurice de Vaan een tomatenstekje voorzichtig een mooi plekje bij de veranda in de achtertuin van het huis dat hij zelf bouwde. Hij woont er samen met zijn vrouw Carin en dochters Anna (11) en Emma (15). 'Ik ben niet echt hobbymatig bezig met de tuin, maar het werkt voor mij meestal wel ontspannend', legt hij uit.
'Ik ben geboren en getogen in Altforst en kreeg in mijn jonge jaren van mijn ouders Huub en Agaath de passie voor het verenigingsleven en het organiseren mee. Zij gaven mij het goede voorbeeld. De welbekende paplepel.'
Grafische vormgeving
Maurice is grafisch vormgever van beroep, en vertelt trots over de vele ontwerpen die hij heeft gemaakt en die hij dagelijks voorbij ziet komen. Op auto’s, reclameborden, gevels, stickers, websites, in kranten, in folders, en - hoe kan het ook anders - op de middenpagina van deze uitgave van de Maas&Waler. Vrijwel alle verenigingen in zijn dorp pronken met een fraai logo van zijn hand. 'Mijn inspiratie komt vaak uit de gewone, alledaagse dingen. Daarom kijk ik altijd goed om me heen. Mijn sterke punten vind ik lettertypes en compositie. Vrijwel alles doe ik op de computer, maar omdat ik ook werkvoorbereider ben loop ik nogal eens rond tussen de printers en de snijmachines.'
'Oorspronkelijk zat ik op de Lagere Technische School voor elektro, maar ik had altijd al iets met tekenen. Op een bepaald moment ging ik naar Sint Lucas in Boxtel om de opleiding voor reclame en presentatietechnieken te volgen. Vaak heb ik als basis genoeg aan een simpele schets, en niet zelden vormt zich een bruikbaar idee in mijn hoofd tijdens een gesprek met een klant.'
PinksterVaria
Ook voor PinksterVaria is Maurice actief. Niet alleen waar het gaat over de vormgeving van het festival, maar tevens als verantwoordelijke in de commissie wedstrijden: het bekende fierljeppen en het aapslingeren neemt hij voor zijn rekening.
'Bij het aapslingeren moeten deelnemers over het water zien te komen met behulp van een touw. Het is een activiteit die we speciaal voor de kids tussen 9 en 16 jaar organiseren. Ik geniet van de lange rijen bezoekers, we ontvangen wel zo’n vijf- tot zevenduizend mensen, en als ik aan het einde van de zondag alles aan het opruimen ben en het terras staat vol, kan ik met trots terugkijken. Fierljeppen heb ik zelf nooit gedaan. Wel heb ik er vanaf mijn zesde geboeid naar gekeken. Ik weet nog goed dat Friese fierljeppers vroeger bij ons thuis logeerden.'
Formule 1
Een andere passie van Maurice is de Formule 1. Een echte fan noemt hij zichzelf, die alle races zoveel mogelijk bijhoudt; zelfs ’s nachts. 'Ik hou van het racen en de auto’s, vooral van Ferrari’s. Ik droomde ervan ooit stickers te plakken op de Ferrari F1-wagen. Als Nederlander ben ik trots op Max Verstappen, maar ik richt me niet zozeer op een bepaalde rijder. Ik ben meer van het team. Een eigen Ferrari bezitten lijkt me geweldig, maar of dat er ooit van komt? Ik hou het voorlopig bij mijn Ford.'
Een heel ander gebied waarop Maurice, letterlijk, van zich liet horen, was in zijn eigen muziekprogramma op een regionale zender. 'Dat heb ik een jaar of vijf gedaan, als presentator. Mijn smaak is vrij breed, vrij algemeen, maar ik voel toch een voorkeur voor house en trance. Daarnaast hoor ik ook de muziek van bijvoorbeeld Phil Collins, Roxette of Midnight Oil graag.'
Carnaval
En dan is er nog het carnaval, waaraan hij zijn steentje bijdraagt. In 1999 was Maurice zelfs prins: een functie die hij misschien ooit nog eens een tweede keer zou willen bekleden. 'Maar dan zou ik er wel mijn twee dochters als page bij willen betrekken!'
Altforst
Maurice vertelt over de voorgenomen sluiting van de school in zijn geliefde Altforst. Dat gaat hem zichtbaar aan het hart.
'Ik ben het er beslist niet mee eens. Het is er weliswaar nog niet helemaal doorheen,' verduidelijkt hij, 'maar de beslissingen zijn genomen. Misschien niet op basis van de juiste aannames en prognoses, maar de kinderen zullen zeer waarschijnlijk voortaan naar Appeltern moeten gaan voor hun lessen. Helaas. De school is toch de eerste plek waar je contacten legt, en van daaruit groeit alles verder tot in de diverse verenigingen. Het is erg jammer dat dit zo loopt. Maar hoe dan ook: Altforst is en blijft toch wel echt mijn dorp.'