Voetbaltoppers van toen: Frans van Beuningen
Een dag om nooit te vergeten
Door René den Biesen
Onder een heerlijk lentezonnetje, met zijn pasgeboren kleindochter aan zijn zij, praten we met Frans van Beuningen over zijn voetbalverleden bij Olympia. Voorafgaand aan het gesprek heeft hij het nodige bij elkaar gezocht. Een deel komt via clubman Jan van den Berg en daarnaast heeft hij een oude doos op zolder, die 'door ons pap en mam' ooit bij elkaar is verzameld, door zitten te pluizen.
In 1969 wordt Frans op zijn zesde lid van Olympia. Tien jaar later staat hij al in 't Urste', waar hij tot zijn 38ste in zal blijven spelen. Op zondagen is de hele familie op het voetbalveld te vinden: vader als bestuurslid en leider, moeder in de kantine en later ook vrouw Lia als supporter. Frans groeide uit tot een bekende voetballer in de streek. In 2007 werd hij door de supporters in eigen dorp verkozen voor het 'Olympia-elftal van de eeuw'. Hij kwam samen met Geert Diebels als enige speler uit de jaren tachtig in dit elftal. Frans stond bekend om zijn overzicht, goeie passes, vlijmscherpe schoten en vooral zijn loopvermogen.
Twee hoogtepunten uit zijn voetballeven worden uitgekozen. Meerdere malen werd hij geselecteerd in het Maas en Waals elftal. Met dit team speelde hij een oefenwedstrijd tegen het Nederlands elftal. Hij stond opgesteld tegen een van de broers Van de Kerkhof. 'Dat waren topspelers, dat was even wat anders.' Een tweede hoogtepunt noteren we in 1988. Met Olympia speelde men, samen met DVE en Valburg, in een poule om promotie. De eerste wedstrijd ging met 3-1 verloren en daardoor moest de volgende wedstrijd met 4-0 worden gewonnen. Geert Diebels brak al vroeg in de wedstrijd zijn been. Het verlies van hun maatje bracht ongekende krachten naar boven. Tino Kuipers en Frans scoorden beiden twee keer. 'Het gevoel dat we die dag hadden is iets om nooit te vergeten. Onbeschrijflijk.'
Frans, die ook jarenlang bij Van den Berk Giants in de zaal speelde, was in zijn laatste voetbaljaren nog actief in diverse lagere elftallen. Samen met zoon Bob speelde hij in het derde. Als afsluiter blikt hij terug op die tijd: 'Samen op het veld, samen in de kleedkamer en samen twee keer kampioen worden. Ook dat was onvergetelijk mooi.'