Tol op de brug?
Wonen in het Land van Maas en Waal was ooit vooral een kwestie van wie er vandaan kwam. Tegenwoordig is het steeds meer een kwestie van wat je je kunt veroorloven. De stilte van het buitengebied heeft namelijk een prijs gekregen, en die stijgt sneller dan het water in de Waal na een natte februarimaand.
Volgens recent onderzoek van Multiscope wil een kwart van de Nederlanders binnen drie jaar verhuizen. Niet naar de grachtengordel, maar juist eruit. Onze Maas en Waalse dorpen lonken, de stad verliest haar glans. Rust, ruimte en betaalbaarheid vormen de nieuwe Heilige Drie-eenheid. Alleen die laatste begint hier inmiddels te wankelen.
Want ook in Dreumel, Alphen of Boven-Leeuwen wordt het steeds vaker bieden, overbieden en soms zelfs wegblijven. Waar ooit een boerderij met schuur gewoon ‘te koop’ stond, hangt nu een bord met ‘onder voorbehoud van stadsvolk met een groot budget’. Jonge mensen uit de streek vissen steevast achter het net, terwijl nieuwkomers overbieden alsof het een sport is.
Het roept een nieuwe vraag op: blijft het Land van Maas en Waal een plek voor wie er geboren is, of wordt het een luxeproduct? Misschien moeten we toch maar weer tol gaan heffen op de Prins Willem-Alexanderbrug. Een paar euro voor elke SUV met stadsnummerbord - puur symbolisch natuurlijk - om de instroom wat te reguleren. Of beter nog: om de enige basisschool in Altforst in de lucht te houden.
Laten we investeren in wat werkelijk schaars is: échte binding. Want wie hier komt wonen voor de rust, ontdekt uiteindelijk dat die rust niet in de stenen zit, maar in de mensen. En zolang die niet verhuizen, blijft het Land van Maas en Waal gelukkig onbetaalbaar.