Het gevoel van de Leste Mert
NIJMEGEN/MAAS EN WAAL - Vanaf het balkon op de negende etage aan de Burgemeester Hustinxstraat in Nijmegen kijk je over de hele stad. De 95-jarige Wim de Grundt wijst: 'Hier links zie je een stukje van het Keizer Karelplein. En daar rechts in de verte zie je het gebouw van Nexperia en daarvoor de Looimolen.' Op de salontafel liggen wat kranten en kopieën van artikelen die hij ooit schreef voor de voorloper van de Maas&Waler, de Waalkanter. De kamer hangt vol met foto’s van zijn vrouw die vier jaar geleden overleed.
Door Ger Loeffen
Wim de Grundt werd op 12 maart 1930 geboren in Druten. Het gezin De Grundt woonde aan het einde van de Ambtshuisstraat. 'Ik heb nog in een bedstee geslapen', lacht hij. Vader was schipper en kocht een boot voor 600 gulden. 'Dat was een flink bedrag toen. Maar de motor ging kapot en de reparatiekosten konden mijn ouders niet betalen.' Dus werd vader De Grundt veerman op het veer dat tussen Druten en Dodewaard voer. In 1936 verhuisde het gezin naar Afferden, want vader had werk op een sleepboot op de Maas. 'Elke zondag gingen we naar Druten naar de kerk en mijn grootouders.'
Midden in de Tweede Wereldoorlog, in 1942, verhuisde het gezin weer terug naar Druten. 'Die jeugdjaren in Druten was voor mij de mooiste tijd. We hebben zelfs gevoetbald met de Duitse soldaten. Dat waren jongens van 18 of 19 jaar. Ze waren niet veel ouder dan wij.'
In zijn jeugdjaren hielp de jonge Wimke vader mee op de veerpont. 'Als ik maar even vrij van school was en in de vakanties hielp ik mee overvaren. Met de Leste Mert was het heel druk met boeren uit de Betuwe die met koeien en schapen naar de markt kwamen. Het was een heel gedoe om die dieren veilig over te brengen. Er werden houten schotten geplaats voor de slagbomen om te voorkomen dat de schapen in het water vielen. Maar schapen kunnen hoog springen. De boeren en hun knechten hadden het druk om te voorkomen dat de dieren niet over de schotten sprongen. Dat gebeurde toch. Als de schapen en koeien waren overgezet, moest ik het dek van de veerpont schoonvegen.'
Café De Stet
De handel op de Leste Mert speelde zich in die jaren voornamelijk af in en rond café De Stet aan de Hogestraat. 'Soms zaten er wel veertig man binnen. Er werden flinke sigaren gerookt en een borrel ging er ook wel in.'
In 1946 verhuisde het gezin van Druten naar Weurt. Vader De Grundt onderhandelde met Esso en startte een handel in olie voor de scheepvaart. Ze gingen wonen in een ark die in het Maas-Waalkanaal lag afgemeerd. 'Moeder kon maar niet wennen aan het wonen op de ark. Alles was klein.' Na zijn militaire diensttijd hielp Wim zijn vader met de handel in olie en nam hij uiteindelijk de zaak over. In 1981 werd de zaak verkocht aan Esso en ging Wim iets heel anders doen. Hij werd ‘groundsman' bij de tennisbanen van Molenhoek en later bij Avanti in Nijmegen.
Het afscheid is hartelijk. 'Straks nog even boodschappen doen', zegt Wim. Het boodschappenbriefje ligt klaar op het kastje in de hal. 'En morgen rij ik naar de man van mijn overleden zus. In Grubbenvorst.'