Burendiner in Alphen
Je hoort nog weleens over kerkenpaadjes en olifantenpaadjes. Die eerste stammen uit de tijd dat katholieken stiekem via sluiproutes naar de schuilkerk slopen. Die tweede danken hun naam aan de neiging van olifanten - en mensen - om altijd de kortste weg te kiezen, ongeacht of daar een officiële route ligt. Maar wat gebeurt er als je zo’n paadje niet mag gebruiken? Dan beland je in een juridische jungle waar zelfs olifanten kunnen verdwalen.
Neem Puiflijk. Daar vochten een grondeigenaar en de gemeente jarenlang over een kerkenpad. De rechter gaf de eigenaar uiteindelijk gelijk, want de gemeente had het pad nooit onderhouden. En weg was weer een stukje historie.
Recent kreeg de rechtbank een nóg lastiger pad voor de kiezen. Tijdens de bouw van een rijtje huizen in Alphen was door de aannemer de indruk gewekt dat een steeg tussen de woningen voor alle buren toegankelijk zou zijn. Maar de input naar de notaris bleek foutief. De belofte van een gezamenlijk pad werd even vakkundig vastgelegd als een dieetplan in december. Gevolg: één bewoner besloot het pad bij zijn tuin te trekken, de rest werd boos en voilà – een kort geding. Nu zit de aannemer met de gebakken peren.
De rechter probeerde nog te bemiddelen en suggereerde 'an offer you can’t refuse', maar tevergeefs. Partijen gaven elkaar geen hand, geen doorgang voor de buren en al helemaal geen recht van overpad.
Bij het afscheid mompelde de rechter nog iets over 'goede menselijke verhoudingen' en de wens dat buren elkaar een sleutel geven in plaats van een dagvaarding. Maar ja, sommige buren gunnen elkaar niet eens een vriendelijk knikje. Misschien moet Bert van Leeuwen van Het Familiediner eens een uitstapje maken naar Het Burendiner. Met zijn geblindeerde limousine de partijen in Alphen bij elkaar brengen met een grote schaal lasagne of een buurtbarbecue. Met een beetje geluk kunnen ze daarna weer normaal het pad op zonder eerst de rechter te bellen.
Of we moeten accepteren dat sommige paadjes nu eenmaal naar nergens leiden.