Noodpakket: NEE
Voor veel Nederlanders is het elke week al een kunst om te overleven. En nu zouden ze volgens de overheid ook nog eens een noodpakket moeten gaan aanschaffen. Het wordt met de dag gekker. Ik dacht dat we alles al gehad hadden. Als 'boomer' (geboren tussen 1945-1964) groeide ik op in een periode van euforie. Hard werken, niet zeuren en zo kwamen we terecht in een tijdperk van ongekende welvaartsstijging en maatschappelijke vernieuwing.
Als jongeren zetten wij de wereld naar onze hand: de hippiebeweging en flowerpower. Woodstock en de seksuele revolutie. De ontzuiling en ontkerkelijking. En de Ban de bom-beweging, niet te vergeten. Er was wel oorlog, maar die was of Koud of heel ver weg. Daar waar Rijn en Waal zich splitsen, kun je in Fort Pannerden het uitkijkpunt nog zien van waaruit onze soldaten de Russische vliegtuigen als eerste zouden moeten hebben kunnen spotten. Ze kwamen niet, de Russen. Op 23 oktober 1983 volgde de grootste Nederlandse demonstratie ooit, waarbij 500.000 mensen in Den Haag tegen de komst van kruisraketten demonstreerden. Dat hielp en zo ontkwamen we aan de stationering van die raketten in ons land. 'Make Love, Not War' heeft gewerkt, zou je denken.
Mijn Boomergeneratie is nu met pensioen. Onze opvolgers hebben het contante geld afgeschaft, de PTT vervangen door smartphones, e-mail en social media, en gezond verstand door Artificial Intelligence. De trend gaat steeds meer richting flexibiliteit, autonomie en maatschappelijke betrokkenheid. En dan komt er plots zo'n verhaal over een ouderwets noodpakket, met als inhoud: een zaklamp, contant geld en een radio op batterijen…
Ik geloof er niet in, in oorlog. En als het toch zou gebeuren, dan weten we uit de ervaring van mei 1940 hoe dat bij ons afloopt. We kunnen ons alsdan maar beter meteen overgeven. Dat scheelt een (Grebbe)berg.
Laten we ons liever richten op vrede, in plaats van angst in een doosje te stoppen. Hoog tijd voor een ouderwetse, massale vredesdemonstratie!