Door Ton van Hulst
In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat, een inkijkje in het leven van,
al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een
karakteristiek portret.
Naam: Ben Kolvenbach
Leeftijd: 75 jaar
Plaats: Appeltern
Op het eerste moment zie je alleen een motorkap. Dan verschijnt het gezicht van Ben Kolvenbach, geboren en getogen in Boven-Leeuwen, maar al jaren woonachtig in Appeltern. Meteen loopt hij naar een zeer statige, fors uitgevallen zwarte auto. Sjiek en indrukwekkend. 'Deze is van mijzelf', licht Ben toe. 'De andere auto’s hier in de werkplaats komen uit heel Europa. Ik heb mijn hele leven al klassieke auto’s gereden. Het is voor mij een hobby, en uiteindelijk werd het restaureren van Jaguars mijn werk.'
Auto's
Ben volgde een avondopleiding tot leraar werktuigbouw en motortechniek. Hij legt uit dat er eind jaren ’70 een dealer failliet ging, waardoor veel klanten bij hem terechtkwamen. Trots toont hij een fotoalbum. 'Deze auto, de techniek althans, heb ik gebouwd voor een Japanner. Een ander bedrijf maakte de carrosserie. Er is er maar één van. Hij gaat van nul tot honderd in tweeënhalve seconden en haalt een topsnelheid van wel 300 kilometer per uur. Die Japanner had een museum in Tokyo.'
Ben is een bekende in het Jaguar-wereldje. 'Mijn verste klant woont hier 2.200 kilometer vandaan.' Veelal gaat de communicatie in het Engels, een taal die Ben vlot spreekt, evenals Duits. 'Ik heb die talen in de praktijk geleerd en op school; de meeste lesboeken waren in het Engels. Wist je trouwens dat ik als leraar altijd onbevoegd lesgegeven heb? Ik heb geen onderwijsakte gehaald.'
Ben kwam via zijn voorzitterschap van FOCWA in Gambia terecht, waar hij 12 jaar voor de Gambia Foundation als vrijwilliger lesgaf aan leraren. Autotechniek uiteraard. 'Gambia had de voorkeur, omdat het politiek tamelijk stabiel was. Het was daar wel een apart wereldje, waar je vaak erg moest improviseren. Er was bij wijze van spreken nog niet eens een busje vet voorhanden. Rond het jaar 2000 hebben we daar een school opgericht: The Grand Technical Institute of Gambia. Ik ga er nog regelmatig heen.' Met ingehouden trots noemt hij zijn contacten met de minister van Sociale Zaken van dat land ('We onderhouden nog steeds contact'). Hij is er gelukkig mee dat het schoolproject succesvol bleek te zijn en memoreert aan de dag dat hij dineerde met de president.
Autorestauratie
Ben vertelt dat er, toen hij startte met het restaureren van auto's, in Nederland drie soortgelijke bedrijven waren. 'Er werd een beetje neergekeken op dit soort werk. Men vond het geen beroep, autorestauratie. In de jaren ’70 werden maar weinig leraren automonteur. Helaas sterven dergelijke beroepen snel uit. Loodgieters, horlogemakers, waar vind je ze nog? Hier tussen de Jaguars (Nee, geen Ferrari’s. Dat woord mag je hier niet laten vallen, getuige de luide stem van een monteur vanuit de naastgelegen werkplaats: Wie zegt er hier Ferrari?) voel ik mij de hele dag leraar. We hadden eens een jochie van een jaartje of 13, 14. Eerst veegde hij de vloeren aan, maar nu is hij ingenieur. Ik ben blij met onze vrouwelijke stagiaire van de universiteit, die haar kennis niet alleen uit de boeken wil halen. Ze sleutelt gewoon mee. Kijk, daar komt ze net aan, met die grijze overall.'
Zingen en reizen
Zo'n 25 jaar zong Ben in diverse koren: Orpheus en The Lads. Nu gaat dat niet meer, want hij heeft nog maar één stemband. Daarnaast gaat hij graag vissen, in de Waal, de Maas en in de bekende forellenvijvers. Ook duikt hij van tijd tot tijd in de boeken, die meestal gaan over vervlogen tijden. Over de piramides bijvoorbeeld. 'Ik heb veel gereisd en ben ook in Cairo geweest. En in de Verenigde Staten heb ik met de Jaguarclub de beroemde Route 66 gereden; een rit van zo’n 7.200 kilometer van Los Angeles naar New York. Ik heb daar alle grote bezienswaardigheden mogen bekijken.'
Praat je met Ben Kolvenbach, dan praat je over Jaguar.. In zijn huis in Appeltern heeft hij een soort museum ingericht met allerlei moois van Jaguar, zijn favoriete automerk, uiteraard. 'Jaguar-Daimler', corrigeert hij snel.
Ben heeft zijn leven actief ingevuld en denkt nog niet aan stoppen. 'Ik hou er pas mee op als de sleutels me uit de handen vallen. Misschien zou ik wel eens een boek kunnen schrijven over alles wat ik gedaan heb', mijmert hij. 'En dat was altijd met veel plezier.'
Volgens Ben is Appeltern een geweldig dorp. Hij legt uit: 'De rust, de sociale interactie, de mooie omgeving en de fijne buren, van al die dingen kan ik echt genieten.' Hij kijkt op. In de werkplaats begint een motor zachtjes te brommen.