Gedenkparkje vol Verhalen
Column VeelstromenlandIn hartje Druten verschuilt zich een gedenkparkje dat fluistert over ongedoopte zielen, eens onzichtbaar voor de officiële ogen van de katholieke kerk. Ik wist niet wat ik las.
Het komt er samengevat op neer dat ongedoopte te vroeg geboren of overleden baby’s in het verleden volgens de officiële kerkleer van de Roomse kerk niet in de gewijde grond van de Drutense begraafplaats mochten worden begraven. Ze werden weggestopt, achter de heg, want ze waren nog niet gedoopt. Terwijl moeder thuis huilde groef de arme vader zelf het graf van hun baby die het niet redde.
Tot midden jaren zestig is door de katholieke kerk sterke nadruk gelegd op de zogenoemde erfzonde, u weet wel, dat gedonder van Adam en Eva waardoor de gehele mensheid sterfelijk werd én behept met een zondige natuur. Doopwater was de enige reiniging, het onontbeerlijke paspoortstempel voor de Hemel. Begrijpt u de bittere ironie?
Die erfzonde hing, volgens de kerk, als een donkere wolk boven de gehele mensheid, met slechts één uitzondering: Maria, de moeder van baby’tje Jezus. God behoedde haar, in het licht van haar moederschap van de Verlosser van de wereld, voor de besmetting der erfzonde met de onbevlekte ontvangenis, een mysterie dat de Bijbel overigens zelf niet expliciet noemt.
Pas in het Jubeljaar 2000 vroeg de Rooms-Katholieke Kerk publiekelijk vergiffenis voor de zonden van al haar zonen en dochters. De (aarts)bisschoppen Simonis en Muskens bezochten de monumenten voor de ‘vergeten’ kinderen in Reutum en Oosterhout, als symbolische schuldbetuiging. Eindelijk begrepen de geestelijken dat ze voorbij waren gegaan aan het intense verdriet van ouders, die als gevolg van rigide denkwijzen extra leed moesten verwerken.
Stel je voor dat het kindje Jezus te vroeg geboren was... Het gedenkparkje in Druten fluistert niet alleen over de vergeten kinderen, maar ook over de vergeving die nodig was om recht te doen aan hun onschuldige zielen. Het is een verhaal dat niet langer verstopt kan blijven, maar uitnodigt tot reflectie en begrip voor de complexiteit van geloof, verdriet en de zoektocht naar verlossing.
Door Peter Fontijn