De groeten uit Californië; ‘We rijden altijd rond in Druten’

Op zoek naar vertrokken Maas en Walers, met deze keer de groeten van Marcel van Baal uit Los Angeles.

Ergens in mei vorig jaar zaten Marcel en zijn vrouw Patricia aan tafel in de Gouden Leeuw in Druten voor een reünie met oude zaalvoetbalvrienden. Drutenaar Willem de Kleijn legde contact met uw toevallig aanwezige schrijver met als gevolg dat we, maanden later, dit verhaal mogen schrijven. 

Marcel werd in 1959 geboren in Druten, ging naar de Pax en studeerde Engels in Nijmegen. Vanaf jonge leeftijd had reizen naar het buitenland een grote aantrekkingskracht voor hem. Met zijn diploma Engels op zak vertrok hij op zijn 26ste eerst naar Engeland, om uiteindelijk in Los Angeles in een ‘summer camp’ terecht te komen. Van het één kwam het ander en voordat hij het wist kon hij aldaar als docent aan de slag. 

Driehoeksvaart

Toch bleef reizen hem in het bloed zitten. Met diverse leraren vertrok hij kort daarna naar Zuid-Amerika om te onderzoeken hoe men daar Engelse les gaf. Tijdens een verblijf in Santiago, de hoofdstad van Chili, kwam hij in contact met zijn (latere) vrouw, waarmee hij nu al jaren in Los Angeles woont. Samen hebben ze twee kinderen, die samen met hun eigen kinderen in Chili zijn gaan wonen. Inmiddels is Marcel met pensioen, na het meeste van zijn tijd in LA te hebben doorgebracht met werken in cybersecurity.

Van Los Angeles naar Druten duurt ongeveer twintig uur, vaak via overstap. De reisafstand naar Chili is bijna even lang. Marcel grapt dat hij daardoor in een soort driehoeksverhouding reist. Maar ook buiten dat blijft reizen zijn grote passie: hij heeft alle continenten bezocht (óók Antarctica). Toch is hij Druten nooit vergeten, mede doordat de naam van zijn geboorteplaats terug te vinden is op zijn kentekenplaat. Zo rijdt Marcel altijd rond in Druten.

Gemiddeld twee keer per jaar komen Marcel en zijn vrouw deze kant op, maar tussendoor is er veel telefonisch contact binnen het gezin en met vrienden uit Maas en Waal. In zijn eerste jaren miste hij voornamelijk de Leste Mert. ‘Tegenwoordig mis ik qua eten eigenlijk nog heerlijke rode kool met appeltjes. En de echte Drutense erwtensoep.’

Door René den Biesen