Fietsend door Maas en Waal (5)

In deze serie nemen we de lezer mee naar kleine mooie plekjes in Maas en Waal. Plekjes, straatjes of wat dan ook, die weinig tot nooit zijn terug te vinden in de bekende fietsroutes.

Fietsen in en rond Dreumel staat deze keer gepland. Mijn eerste herinneringen aan dit dorp stammen uit de jaren zestig. Samen met mijn zusje achter bij vader en moeder op de Mobylette - wie kent dit vervoersmiddel nog? - rijdend vanuit Zuid-Limburg naar opa en oma die toen op Lageweg 3 woonden. 

Fietsend door de prachtige Rooysestraat schieten de herinneringen voorbij: Zaal Arnoldussen, Hotel Centraal met de bushalte van Onze Tram, en de winkel van Piet van Lith. Via een lange bomenrij fietsen we richting de Oude Maasdijk. In deze straat hebben we afgesproken met Dreumelnaar Geert. Samen fietsen we over de dijk via de Overlaatweg richting Heerewaarden. Dreumel lijkt meteen ver weg. We horen alleen nog het gekwetter van eenden en het ruisen van de wind. 

We passeren de ‘dames van plezier’ en steken de Van Heemstraweg over. Compleet verscholen in het groen komen we op de Voorneseweg terecht. Jaren geleden was hier een steenfabriek in actie. Lezer Richard Vonk tipte ons dat hier eeuwen geleden Fort Voorne was gevestigd. In 1588 werd dit fort, waar Prins Maurits tegen de Spanjaarden heeft gevochten, gebouwd. In 1672 werd het door de Fransen compleet verwoest. We laten onze fietsen achter en verkennen te voet het gebied, waar de stervorm van het fort nog duidelijk waarneembaar is. 

Na een fikse wandeling stappen we weer op. Via de Van Heemstraweg komen we bij een inham waar een grote bank als uitkijkpost fungeert. Het uitzicht is adembenemend. We vervolgen onze weg onder langs de dijk richting Alphen. In de verte zien we de kerktoren en de sluizen van Lith. Bij het veer aangekomen draaien we weer om richting Dreumel. Via de Sluisweg en de Oude Dijk komen we bij de Griendweg terecht. In een weiland zien we enkele mannen in de weer met paarden en een koets. Wij concentreren ons echter op drie prachtige mooie watertjes. Geert herinnert zich dat hier in de jaren vijftig geschaatst kon worden. Twee van deze wielen waren ‘s avonds verlicht en eentje niet. Het was spannend om ‘s avonds laat op deze derde wiel te schaatsen. Dat was iets voor de ‘stoere knapen’, maar wellicht ook om af en toe om een kus te stelen bij het meisje van je dromen.

Door René den Biesen