Een leven lang Unitas én Wamel

Antoon van Rossum is een na-oorlogskind. Hij werd in 1946 in Wamel geboren en woont zijn hele leven lang in het dorp. De afstand tussen zijn geboortehuis en zijn huidige appartement is slechts een haar honderd meter. Sinds zijn achtste, toen hij begon met voetballen, is hij wekelijks op de velden van Unitas te vinden.

Ergens rond 1954 mocht Antoon beginnen op de velden bij Toon Pompen aan de Hogeweg, waar de schapen voor de wedstrijd nog van het veld gehaald moesten worden. Omkleden gebeurde toen nog thuis. Aan het begin van de jaren zeventig stopte zijn actieve voetbalcarrière, waarin hij een jaar in het eerste speelde en een vijftal jaren in het tweede. Hij was een ouderwetse voorstopper, die goed kon koppen. ‘Er kwam niemand langs, een spits uitschakelen dat was mijn taak.’ In al die jaren bij de jeugd en senioren ging men op de fiets naar de uitwedstrijden. ‘Daar is de jeugd niet meer voor te porren tegenwoordig, als ze in Leeuwen voetballen gaan ze al met de auto.’

De Wamelnaar is z’n hele leven fervent supporter van Unitas. Daarnaast heeft hij in de jaren zestig als vrijwilliger meegewerkt aan de opbouw van de nieuwe accommodatie aan de van Heemstraweg. Samen met Hans Koolhout heeft Antoon vijftien jaar achter de bar gestaan in de jaren zestig en zeventig, waarbij hij vaak op zondagmorgen nog eerst een wedstrijd floot. Ook weer, naar schatting, vijftien jaar was hij bestuurslid om daarna ook weer eenzelfde periode vrijwilligerswerk te doen bij het onderhoud. Iedere werkdag waren ze dan paraat op en rond de velden. 

Antoon noemt het kampioenschap van het eerste elftal in 1978 als een absoluut hoogtepunt. In de jaren daarna liep het team twee keer het kampioenschap mis tegen Roda uit Winssen. Twee keer stond alles klaar voor een groot feest. ‘Het was een grote teleurstelling.’ Voor al zijn inzet voor Unitas kreeg hij in 2006 een Koninklijke onderscheiding. Daarnaast is hij ook erelid van de carnavalsvereniging.

Tegenwoordig gaat Antoon op zaterdag kijken naar zijn kleinzoon Jim, die laatste man speelt in de JO14-1 én naar zijn kleindochter Lune bij de jongste meiden. Op de zondagen gaat hij altijd naar het eerste elftal kijken, om na afloop nog even te evalueren met zijn voetbalvrienden Ben en Jan.

Door René den Biesen