Dichterbij: Alleensyndroom

Hij slentert langs de kraome
en schuumt tussen ut grèi-j.
Hij nimt ‘r alle tèd vur,
hèt immers keind noch krèi-j.

Soms treft-ie un bekende
en rakt wè aon de praot.
Hij striemelt dur d’n dag hèèn.
Ut wor vanèigus laot.

De miste van z’n dage
belèèft-ie buiteshuis.
‘t Kan ‘m weinig schille,
d’r wacht toch niemand thuis.

De peas gekochte muntjes
die brèanne in z’n tès.
Z’n dorst die stèkt de kop op.
’t Wor tèd dè-tie ‘m lèst.

De ene nao d’n èand’re
die drinkt-ie mi gemak.
En tussendeur dan stopt-ie
z’n pijp mi zwaor tabak.

Tot in de klèène uurtkes
veint-ie daor z’n vertier.
hij hèt z’n vriend gevonden
in glazen vol mi bier.

Drèk zwalkt-ie wèr op huis aon.
Alwèr un dag voorbij.
Zo vult ie steeds z’n dage,
die komme’n op ‘ne rij.

Hij zal ‘r noot um klage
en kent totaal gin schroom.
Hij kan d’r goed meej lèève.
Mi z’n ‘alleensyndroom’

Door Rinie van Haren