Molen

Theater De Molen huist alweer 26 jaar in het Molenhuis. Reusachtig is het niet, het Urker mannenkoor staat voor driekwart buiten op de parkeerplaats. Maar voor de meeste artiesten biedt het een intieme setting die garant staat voor drukbezochte optredens.

De Beuningse coalitie van BN&M, CDA en D66 lijkt echter een slag van de molen te hebben gehad door ineens vraagtekens te zetten bij de locatie van dit theater. Mogelijk houdt dat verband met de voortslepende nieuwbouwplannen rond dorpshuis De Lèghe Polder.

De plannen voor dat nieuwe dorpshuis bevatten een zaal waar verenigingen kunnen optreden. De gemeente wil nu onderzoeken of daar ook een volwaardige theatervoorziening in past. Eerst de locatie kiezen en daarna bedenken wat er allemaal in moet: alsof je een kipcaravan koopt en vervolgens besluit dat er ook een piano in moet passen.

Het is, om in toneeltermen te blijven, een farce dat de gemeenteraad opeens een compleet theater wil proppen in De Lèghe Polder. De naam is een tikje misleidend: het ligt niet in uitgestrekte uiterwaarden met zeeën van ruimte, maar midden in het centrum waar de grenzen van het bouwterrein gewoon vastliggen.

En waarom voldoet het Molenhuis na een kwart eeuw ineens niet meer? Misschien is verhuizen verstandig, maar is daar eigenlijk gedegen onderzoek naar gedaan? Is De Molen überhaupt gevraagd of ze weg willen? Wat winnen ze ermee om, oneerbiedig gezegd, het ene kleine hok te verruilen voor een ander klein hok dat ze moeten delen met anderen?

Een theater heeft een podium nodig, lampen, techniek, opslag en, als het even kan, ruimte voor bezoekers. Misschien past het allemaal. Maar als de theaterzaal groter moet worden, wie levert dan vierkante meters in? De bibliotheek? De seniorenvereniging? De kaartclubs?

Daarna moeten alle huidige gebruikers tijdens de nieuwbouw ook nog ergens heen. Wie weet komen ze niet meer terug als ze na de bouw elders ook prettig zitten. Dan kan Beuningen de nieuwe theaterzaal openen met een goochelshow: de grote verdwijntruc van alle verenigingen. 

Door Patrick Huisman