Getergde ziel

Zeg mam, kun-de gij me heure?
Hedde efkes tèd vur mijn?
‘k Wil oe iets vertellen.
Waent mun ziel die duut zo’n pijn.

Ik heb oe irder al verteld:
ons pap die het wer un vriendin.
Ze kum di weekend bij ons wônne.
Dus we vurmen un gezin.

Ik probeer ut te begrijpen.
Pap die straolt vaen oor tot oor.
Nao drie jaore vaen verdriet
zit ie op ut goeie spoor.

De tèd nao jouw begrafenis
zaag ie ut nie mer zitten.
Hij kon nie zonder jou.
Die pijn, afijn, dè wit-te.

Zun lèève kreg nou wèr meer kleur.
Hij zingt d’n hele’n dag.
Hij zit nie langer in un sleur
‘k Zie dukker wèr zun lach.

Ik gun ‘m echt z’n lèèveslust
en ôk dè van die vrouw.
Mar ut vuult nie mer es toen
en steeds meer mis ik jou.

Heur jaes hing aon de kapstok
waor die vaen jou urst hong.
Zij zingt nou soms un liedje
dè gij hier vroeger zong.

Ik mot ‘r mar mee lèève.
Mar God, ut duut zô’n zeer.
Zullie zijn nou samen
mar ik mis jou meer en meer.

Door Rinie van Haren