Joey & Jimmy

‘Neem je twéé nieuwe katjes?! Je woont hier pas net en nu is alles nog netjes. Straks krabben ze alles kapot!’ Mijn moeder had haar bedenkingen toen jullie kwamen en ze kreeg, zoals zo vaak, gelijk. Maar op de avond voordat mijn moeder definitief naar het hospice ging kwamen jullie bij haar op bed liggen, alsof jullie het voelden.

Mijn vader was direct gek met jullie. Hij kwam eigenlijk helemaal niet langs voor mij, maar vooral om jullie nieuwe speeltjes en snoepjes te geven. Lang hebben jullie er niet van kunnen genieten, ook hij werd ziek. Voor hij ging, drukte mijn vader me nog wel op het hart goed voor jullie te zorgen.

Mede door het verlies van mijn ouders wilde ik het letterlijk eens in een hele andere richting gaan zoeken. Dat werd Turkije, maar door allerlei quarantaineregels en inentingen moest ik jullie de eerste drie maanden alleen achterlaten. Wat was ik dolgelukkig toen ik jullie mee kon nemen.

We kwamen ook weer terug. Om allerlei redenen was dat in het begin niet makkelijk, maar ik had jullie nog. Er werd ook voor gezorgd dat ik dát nooit vergat. Elke dag na het werk was er een warm welkomstcomité van twee heren die duidelijk aangaven dat ik weer de blikopener van dienst was.

Maar jij, Joey, had toch last gekregen van dat broeierige buitenlandse uitstapje. Twee jaar geleden belde de Dierenambulance, ik bleef alleen over met je broertje. De laatste anderhalf jaar had ik eindelijk succes met het verliezen van wat kilo’s. Het vervelende was alleen dat jij, Jimmy, me daarin ging nadoen.

Je werd oud en dat was, zeker op het laatst, goed te zien. Een paar weken geleden moest ik ook jou na 18 jaar laten gaan. Het was de allerslechtste 1-april grap ooit. Nu kom ik thuis in een akelig leeg en stil huis.

Gelukkig heb ik al wel de leeftijd dat ik tegen mezelf begin te praten.

Door Patrick Huisman