Vlagceptatie

Gelderse LHBTIQ+ personen ervaren momenteel minder veiligheid en acceptatie dan in 2023, zo bleek afgelopen week. Concreet gezegd: 43 procent van iedereen in deze regio die niet hetero is voelt zich weleens onveilig op straat.

Het probleem is: we vergeten te gemakkelijk dat achter cijfers en statistieken mensen schuilgaan. Soms letterlijk. Puur uit angst om wie ze zijn. Uit angst om te tonen wie ze liefhebben.

En alle bullebakken en lafaards komen er nog mee weg ook. Bijna 80 procent van alle slachtoffers van discriminatie of geweld doet geen melding meer omdat ze vermoeden dat er toch niets mee gebeurt… Ik mocht willen dat ze ongelijk hadden.

En nu ik zo over nadenk: ik weet niet eens of ik tegenwoordig nog een regenboogvlag aan mijn huis zou durven hangen, ook al woon ik in Ewijk waar *afkloppen* nooit iets vervelends is gebeurd op dat vlak.

Ik ga ook niet de barricaden op, met de jaren is mijn activistische drang aanzienlijk afgenomen. Dat zou nog niet zo’n probleem zijn als de jongere generaties klaarstonden voor onze rechten te vechten. Maar onlangs moest ik twee allesbehalve heteroseksuele dertigers uitleggen wat het COC was.

We kunnen trouwens om de hete brij blijven draaien, maar de belangrijkste oorzaak van dit klimaat waar haat en intolerantie de boventoon voeren ligt bij een aantal politieke partijen in dit land. Zo wil FvD een wettelijk verbod op wat ze noemen ‘LGBT- en transgender-propaganda’ in onderwijs en media.

De BBB was tegen de nieuwe transgenderwet en Ja21 lijkt bij dit onderwerp meer op Nee21. Van de ChristenUnie mag je alleen trans zijn als je een briefje van de dokter hebt, wat bijna progressief is vergeleken bij de SGP.

En de PVV? Die hebben geen LHBT-beleid, behalve dan dat gemeenten niet meer mee moeten werken aan gendermaatregelen en diversiteitsbeleid.

Deze partijen hebben bijna een derde van het parlement in handen. Misschien zou de resterende 67 procent van de mensen een regenboogvlag willen ophangen? Dan durf ik het (misschien) ook wel.

Door Patrick Huisman