Roze olifant

Alles wat je energie en aandacht geeft groeit. Probeer maar eens niet aan een roze olifant te denken - zie! Daar is ’ie al. Dit is de vierde keer in vijf weken dat de ophef over asielopvang onderwerp is van de column. 

Vrienden en bekenden zetten er openlijk vraagtekens bij: ‘Moet dit nou weer? Je punt is gemaakt en de mensen die je wil overtuigen lezen deze stukjes toch niet! Het is sowieso te negatief: doe als Rob Jetten!’ Deze roze olifant hoopte nog even dat ook ik ging daten met een Argentijnse hockeyhunk, maar dat was iets te positief. 

Ze hebben natuurlijk gelijk, door de onderwerpkeuze is de teneur van deze column verre van zonnig. Maar het is ook moeilijk de zon in het water te zien schijnen als in Beuningen wekelijks een nieuw dieptepunt bereikt wordt wat betreft de opvang van een handjevol minderjarige asielzoekers.

Het was al gênant, maar niet uitzonderlijk, dat demonstranten het gemeentehuis of de opvanglocatie belaagden. Maar deze week was er een nieuw doelwit: de eigenaar van het pand waar de asielzoekers worden gehuisvest kreeg thuis bezoek van ‘bezorgde burgers’.

Zonder aankondiging een demonstratie voor je deur… Uiteraard met bijbehorend vuurwerk, het gooien van eieren, keiharde muziek en lekker veel schreeuw- en scheldpartijen. Ik woon er vlakbij en dacht nog: ‘zo, de jeugd begint dit jaar wel erg vroeg met vuurwerk’. Helaas, het bleek te gaan om een zootje fascistoïde gillende keukenmeiden.

Dit protest was puur bedoeld om te terroriseren en te intimideren. Ik weet niet of de man zwicht voor deze totale terreur, maar ik zou het ’m niet eens kwalijk nemen. Op papier is het makkelijk om principieel en dapper te zijn, maar als ze in je voortuin staan? 

Alles wat je aandacht geeft groeit… Treurig genoeg groeien dingen ook in de schaduw, buiten je zicht. Dat we in Beuningen zo ver zouden gaan had ik nooit zien aankomen. Wat dat betreft is deze roze olifant een enorme struisvogel geweest.

Door: Patrick Huisman