
Film
Column BabbelsHeeft u ook weleens het idee in een slechte film te zijn beland? Dat gevoel bekruipt me geregeld als ik zie wat het collegebesluit om aan de Schoenaker maximaal 80 minderjarige asielzoekers op te vangen teweegbrengt in Beuningen.
In slechte films zie je situaties steeds een stukje erger worden tot de bom onvermijdelijk barst. Dan is het wachten op de held en een happy end. In Beuningen is die bom gelukkig (nog) figuurlijk, maar elke week wordt het getik luider en schuift de grens van het acceptabele nog wat verder op.
Het begon met stenen door de ruiten van de opvanglocatie. Gevolgd door anonieme dreigementen en vuurwerk. Verstoorde raadsvergaderingen… En vorige week was het ineens gevaarlijk een andere mening te hebben.
Tijdens een commissievergadering kregen burgers de gelegenheid zich uit te spreken over de komst van de opvanglocatie. Naast heel veel tegenstanders was er één iemand die wilde uitleggen waarom hij juist voor asielopvang was.
Iedere inspreker wil gehoord worden, maar de tegenstanders wensten niet te luisteren. Na afloop werd de voorstander door de beveiliging dringend verzocht mee te komen. Ze hadden tijdens zijn betoog ‘signalen van agressie’ opgemerkt en hij moest voor zijn eigen veiligheid via een zijdeur vertrekken.
De bom tikt door.
Spijtig genoeg doet de politiek niet alles om de situatie te bezweren. Zo spreekt VVD-fractievoorzitter Van den Heuvel in de Gelderlander steevast over een azc. Een beladen term en ook nog eens onjuist voor de situatie in Beuningen: een opvangplek is pas een azc als er meer dan 300 mensen wonen. Maar ja, met de verkiezingen in het vooruitzicht doen dat soort populistische pufjes het altijd goed.
En dat terwijl de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen aantoont dat juist een positieve boodschap helpt. Daarom doet het me deugd dat de petitie ‘Beuningen met respect’, die wél steun biedt aan oorlogsslachtoffers, al bijna 1.000 keer getekend is.
Het leven is geen film, niemand komt ons redden… Als we een happy end willen, moeten we dat samen doen.
Door Patrick Huisman