Soapschurk

Het liefst zou je mensen willen waarschuwen. Dat deed ik als kind al door ‘doe nou niet!’ naar de beeldbuis te roepen als soapschurken als J.R. en Alexis in Dallas en Dynasty met hun snode plannen mensen probeerden te verleiden.

Deze week kwam ik opnieuw in de verleiding wat te roepen toen bekend werd dat Sander van der Weerden zich weer mag bemoeien met de Groene Heuvels (u weet, ik weiger ’t Broeckhuys te zeggen).

Sander was als voormalig beheerder betrokken bij twee van de drie faillissementen. Dat zou reden genoeg moeten zijn hem voor altijd de deur te wijzen, maar het bleek een draaideur… Hij is er weer.

De huidige eigenaar voert een op z’n zachtst gezegd bijzonder beleid. Hij ontsloeg een geliefde officemanager, deed de beheerder een financieel onaantrekkelijk aanbod en als klap op de vuurpijl werd Van der Weerden weer binnengehaald.

Dat zette kwaad bloed bij de huisjeseigenaren, maar daar heeft de grote baas geen boodschap aan. Hij bezweert dat Sander er alleen is om ‘te assisteren’ en om de eigenaar ‘wegwijs te maken in het boekhoudsysteem’. Dat lijkt me nou het laatste wat iemand moet doen die de tent al twee keer eerder naar de knoppen heeft geholpen.

En dat terwijl ‘t er na het laatste faillissement echt beter op leek te worden. Nieuwe beheerder, de eigenaar van het park zette er zijn schouders onder, de huiseigenaren overwogen zelfs om na jaren weigeren hun bijdrage alweer gaan betalen. Mede door die weigering was het ook lastig om de boel financieel op de rails te krijgen en te houden.

Nu zijn we terug bij af: een gebrek aan vertrouwen, onzeker beleid, te weinig inkomsten en een oude bekende aan de knoppen… Je ziet het voor je ogen fout gaan en toch kan je er niks aan doen.

Het verschil is alleen dat je als huiseigenaar niet naar een slechte soap kijkt, maar zelf in een beroerde B-film bent beland… Zonder happy end.

Door Patrick Huisman