Kinderschoenen

Burgemeester Sengers van Druten schreef 12 maart nog een gloedvolle column getiteld ‘Samenredzaamheid’, waarin ze vol lof sprak over de wijze waarop bewoners en ondernemers elkaar hielpen na de grote brand in de plaatselijke kinderschoenenwinkel. 

Opvallend genoeg zweeg ze over de eventuele rol van de gemeente bij de tragedie… En dat bleek niet voor niets. Begin maart kwam De Gelderlander met een verhaal over de man die tijdens de bewuste brand waarschijnlijk de levens van al zijn buren heeft gered. 

Door zijn snelle handelen konden de bewoners van de appartementen boven de getroffen kinderschoenenwinkel vluchten via het dak. Zelf had hij minder geluk: alles wat hij bezat verdween in de vuurzee. Hij is lichtgehandicapt en deels afhankelijk van zijn dochter die door de brand haar baan ook kwijt is. 

Kortom, de ellende is compleet voor het gezin dat hier in 2011 kwam wonen, een leven heeft opgebouwd en niet weg wil. Nu moesten hij en z’n dochter noodgedwongen de eerste tijd doorbrengen in een paar kamers van een woning gedeeld met arbeidsmigranten in Deest. 

Even gloorde er hoop, want burgemeester Sengers wilde hem ontmoeten. Dat viel wat tegen: ‘Een heel aardige vrouw hoor, maar ze zegt dat ze niets voor ons kan doen’, aldus de man die je trouwens best een held mag noemen. 

Ook de eigenaresse van de getroffen schoenenwinkel zit in zak en as: haar zaak is failliet verklaard, volgens de curator omdat de verzekeraar nog niet heeft uitgekeerd. En de gemeente zit stilzwijgend op haar handen, ondanks de column van Sengers waarin ze zo treffend zegt: ‘Saamhorigheid typeert ons. Hier doen we het samen. Dat is goud waard en maakt ons uniek.’

Dit gebrek aan Drutense daden toont pijnlijk aan dat al die mooie woorden vooralsnog vooral holle frasen zijn. Als de nood aan de man komt, moeten burgers elkaar wel helpen... Er is verder niemand die het doet.

Het moge duidelijk zijn: samenredzaamheid staat bij de gemeente Druten nog in de kinderschoenen. De uitgebrande kinderschoenen.

Door Patrick Huisman