Hoop

Ik zou me over een hele hoop druk kunnen maken. Zoals de nieuwjaarsreceptie in Beuningen. De woorden ‘leuk’ en ‘sfeervol’ lijken daar al jaren in de ban te zijn gedaan, daarom is maar besloten het niet eens meer te proberen... Je kan ook overdrijven met bezuinigen.

Ik zou ook de verdediging van het Beunings college kunnen fileren: zij vonden een receptie niet zo nodig want de lichtjesavond van afgelopen december was al een soort kerstborrel. Communiceer dat dan wat beter en kies een iets gezelligere datum dan vrijdag de dertiende.

Ik zou eveneens een betoog kunnen houden over Druten dat wél een mooie nieuwjaarsreceptie weet te organiseren... Maar waar geen enkel collegelid van Beuningen of West Maas en Waal te vinden was. Wat zegt dat over de onderlinge samenwerking? De burgemeester van Wijchen was er overigens wel, dus er is nog hoop voor de fusie.

Ik zou nog een heleboel andere lokale onderwerpen kunnen belichten. Zo komt de nachtbus definitief niet terug naar Beuningen en is er een sympathieke actie in Alphen om huisnummerbordjes beter zichtbaar te maken voor ambulances.

Maar ik kan eigenlijk maar aan één ding denken: hoe zijn we met z’n allen zo vreselijk harteloos geworden? Althans, die indruk krijg je op basis van de reacties op social media over de opvang van tachtig minderjarige asielzoekers in Beuningen. Ik gun de bekende toetsenbordterroristen niet eens hun moment of fame door hun belachelijke onderbuikteksten hier aan te halen.

Ik ga me vasthouden aan wat een vertegenwoordiger van het COA me vertelde tijdens het persgesprek over de kwestie. Zodra de plannen voor asielopvang een beetje concreet worden, melden vrijwilligers zich meestal vrij massaal aan.

Dan ontstaan er prachtige dwarsverbanden tussen vluchtelingen en vrijwilligers die elkaar gewoon leren kennen als mens. Sterker nog: die verdrietig afscheid nemen als mensen moeten verhuizen naar andere locaties.

Van dat ontroerende nieuws word ik dan weer bijna vrolijk! Er is dus nog echt hoop, ook voor ons!

Door Patrick Huisman