SNAP!

Laat ik het maar bekennen: u zult me niet snel aantreffen op Down The Rabbit Hole. Ongetwijfeld prachtige optredens en ik kan er praktisch naartoe lopen vanuit mijn woonplaats Ewijk… Maar qua festivals ben ik toch meer het I love the 90s type.

Afgelopen weekend vond dat feestje weer plaats in Nijmegen. Maar dat hoef ik u niet uit te leggen: ik zag zoveel bekenden op de Goffertweide dat ’t leek of half Beuningen en Druten er rondliep. Het publiek is een dwarsdoorsnede van de samenleving: van 25 tot 75, van Priscilla tot Pernille en van Delano tot Diederik. Polo’s met de onvermijdelijke opstaande kragen naast mensen met zoveel tattoos dat ze zonder shirt nog gekleed leken.
Festivals zijn ook een feest als je graag menselijk gedrag observeert én niet bang bent jezelf te irriteren. Als er meterslange rijen staan voor de muntjesbalie, voelt het logisch dat je als groepje in één keer alle muntjes bestelt en dat achteraf met elkaar verrekent. De vijf vriendinnen voor me hadden die memo gemist en besloten hun muntjes per persoon af te rekenen.

Going Dutch, dus. Toepasselijk, want veel van de optredende artiesten waren Nederlands. Dancemuziek was niet voor niets in de jaren 90 een van onze beste exportproducten. De tand des tijds knaagt aan ons allen, maar Nance van Twenty 4 Seven en Des’ray van 2 Brothers on the 4th Floor zongen als vanouds goed en kregen de menigte nog altijd moeiteloos mee.

Helaas gold dat niet voor hoofdact SNAP! De eurodance legende van weleer bleek verworden tot een jonge oma die zich hoestend en murmelend met pijn en moeite door het rijke repertoire aanstekelijke hits werkte.

Rhythm is a dancer? Haar danspasjes leken op gestommel. I Got The Power? Ik had er de kracht niet meer voor en ben eerder weggegaan. Misschien volgend jaar toch eens Down The Rabbit Hole proberen, dan ben ik in ieder geval in een snap thuis als het wederom te gênant wordt!

Door Patrick Huisman