Aovund

Es de zon zich verdrinkt in de Wet’ring
begint de laote dienst vur de maon.
De dag wor vurgoed un herinn’ring,
en de straotlantaoren gee aon.

Ut wor langzaam aon wèr stiller
in ut Leand tussen Maos en de Waol.
De duister die makt ut al killer
en gee mit ut daglicht aon de haol.

In de wijdte daor klinken wè geanze
kwetterend vliegen ze dur de locht.
Vlèèrmuize die lijken te deanse.
Zuukend naor vliegen op hullie tocht.

De mist die opkum wor dikker
en de wèèreld wor klènder vannacht.
Ik heur ut gekwaak van un kikker.
en geniet nog wè nao van deez pracht.

De miense die zitte vort binnen.
Un schemerlamp gif wè licht.
Ut laote journaal gee beginnen.
De overgordijnen gaon dicht.

Ut wor zuutjesaon tèd te gaon slaope.
De dag die is nou echt vurbij.
Nog inne kèr flink gaon staon gaope.
Mèrgen begint ut opnij.

Door Rinie van Haren