Geschipper

Ans Mol deed afgelopen juni een bijzondere belofte toen ze namens de BoerBurgerBeweging aan de slag ging als gedeputeerde bij de provincie. Ze beloofde Maas en Waal ‘een steuntje in de rug’ te gaan geven. Dat was geen fake news, ondergetekende mocht het namelijk hoogstpersoonlijk uit haar mond optekenen.

Nog geen twee maanden na ons interview lijkt het er echter op dat Ans’ idee van een steuntje eerder een duw richting de afgrond is. In ieder geval wat betreft de toekomst van de veerponten in deze regio. Diverse kranten melden dat we van de provincie het heen en weer kunnen krijgen.

Het zogeheten Verenfonds, bedoeld om de boel draaiende te houden, is leeg en de provincie is in geen velden of waterwegen te bekennen. Dat dwingt de gemeenten tot pijnlijke keuzes: minder varen of misschien zelfs een veerpont permanent uit de vaart halen.

Dat steekt, want juist in dat eerder genoemde interview benadrukte Mol dat ze zich sterk wilde maken voor de toekomst van pontvervoer. Zo zei ze letterlijk: “Voor zover ze een maatschappelijk belang hebben, willen we ze zeker in stand houden.” Zou Mol dan vinden dat één van de pontjes geen maatschappelijk belang heeft?

Feit is dat in het provinciaal coalitieakkoord staat vermeld dat Gelderland wil bijdragen aan het voortbestaan van de veren, maar hoe dat dan moet zonder Verenfonds is nog niet duidelijk. Daarom is de insteek in 2024 met een nieuw plan te komen, in samenspraak met gemeenten en buurprovincies, dat ook nog eens ‘gezamenlijk gedragen’ wordt.

Dus er komt overleg met de gemeenten? Maar die weten dat nog niet? Of er is niks uitgekomen? Sowieso zie ik het schip al drijven als ze nog tot ergens volgend jaar moeten wachten voordat er zekerheid is. Mol sprak in ons interview ook de ambitie uit dat de provincie dichter bij de burger komt te staan.

Het lijkt erop dat ze wat dit onderwerp betreft de boot al gemist hebben.

Door Patrick Huisman