Ode aon Johan van Os

De onbetwiste meester
van ons mooie dialect.
Zo-ès hij plat kon schrijven,
dè verdient gewoon respect.

Hij wies ut mooi te brenge
en spûlde mi elk woord.
Soms mit un toon van ernst,
soms mi humor, onverstoord.

Alles wè hier spulde
in ut Leand van Maos en Waol,
dè wies Johan te vangen
in onze eigen taol.

Johan kende de historie
waor hij heel veul over schreef.
In z’n kamer vol mi boeken
waor hij zô duk verbleef.

Tikkend op zun machine
schreef ie letter vur letter.
Mit un sjekske op z’n lippen.
Want hij rôkte es ‘ne ketter.

Zo schreef ie menig boek.
En mooie verzen en verhalen.
Mi ut Maos en Waols Woordenboek
wies ‘t-ie zelf de pers te halen.

Johan waar echt wel veulzijdig
hiel ôk van cabaret
Wie kent nie z’n typetje Knil
die hij kundig hâ nirgezet.

‘Ik zij nie millenniumproof’
Daor zaat Johan nie ver nèève.
Want Johan hèt nog gin maond
in dizze eeuw meuge belèève.

Door Rinie van Haren