Wendy Tijssen.
Wendy Tijssen. Foto: John van Gelder

De Maas&Waler dat ben ik: Wendy Tijssen

Mens De Maas&Waler dat ben ik

In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat, een inkijkje in het leven van,
al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een karakteristiek portret.

Naam: Wendy Tijssen
Leeftijd: 45 jaar
Plaats: Altforst

‘We hadden nog nooit van Altforst gehoord toen we nog in Oosterhout woonden’, vertelt Wendy. ‘We hadden daar een fruitbedrijf, maar moesten er weg vanwege gemeentelijke ontwikkelingen. Spannend was het, vooral ook voor onze drie schoolgaande kinderen. Maar we werden heel hartelijk en warm ontvangen en al direct overal bij betrokken. Kinderen van de school kwamen bijvoorbeeld al gauw een kijkje nemen op ons bedrijf. Ja, in Oosterhout was dat toch heel anders.’

Bloemen

Wendy is bloemist van beroep en werkt nog steeds in een bloemenwinkel in Gendt. ‘Ik kan uiteraard wel in ons bedrijf werken, maar wil toch ook graag mijn eigen ding doen. Bloemen zijn nou eenmaal mijn hobby. Hier in het dorpshuis geef ik soms bloemschikcursussen. Bloemen maken mensen blij, en ik vind het prachtig verschillende soorten bloemstukken te maken voor diverse gelegenheden, zoals rouw en trouw. Ik vind de natuur in deze omgeving erg mooi. Daarom gebruik ik van alles wat ik er maar vind: een takje, een stukje boomschors. Het is te leuk om niet te doen’, lacht Wendy.

Ze houdt van gezellige dingen, zoals shoppen, feestvieren en evenementen bezoeken. Kort geleden bezocht ze Parijs, samen met haar dochter. ‘We hebben het Louvre gezien en de Eiffeltoren - mooi hoor, maar we waren erg blij weer gewoon thuis te zijn, in ons kleine Altforst. Ik waardeer nu weer opnieuw wat ik hier thuis heb: geen sirenes en druk verkeer, maar fluitende vogeltjes, heerlijk!’

PinksterVaria

Wendy is het hele jaar druk met PinksterVaria. Ze werd al kort nadat ze in Altforst kwam wonen gevraagd mee te doen met het evenement dat door het hele dorp enthousiast gedragen wordt.
‘We houden het hele jaar onze oren en ogen goed open, om nieuwe dingen te verzinnen of te ontdekken. Voor PinksterVaria komt er bijna geen enkel bedrijf van buiten ons dorp aan te pas, en alle verenigingen leveren mensen en/of diensten. Het vrolijke Kikkerparadijs is zeg maar mijn kindje. Ieder jaar proberen we weer een andere attractie te regelen; dit jaar zijn dat bijvoorbeeld een reuzentrampoline en een echte quadbaan. Bovendien komen er een bellenblaasshow, een koor, een ballonnenclown en prachtige Disneykostuums, alles ter versterking van de sfeer en de gezelligheid. Helaas wordt wel ieder jaar alles duurder en dus ook moeilijker, maar als je weet en voelt dat het hele dorp erachter staat, van parkeerbegeleiders tot tentenopbouwers, geeft dat een enorm goed gevoel. Als er qua financiën nog iets overblijft wordt dat evenredig verdeeld over de verenigingen.’

Vol passie praat ze over het fierljeppen, waarbij de Maas en Waalse deelnemers strijden tegen de Friezen, en over de (dit jaar nog grotere) markt die in het hele dorp zal plaatsvinden en die in eigen beheer wordt opgezet. Daardoor is er ook een betere variatie in het aanbod van kramen en waren. ‘Het heet ook niet voor niets PinksterVaria, hè’, lacht ze. ‘Deze editie van het feest zijn we (en vooral de bouwgroep, geheel uit Altforst) erg trots op de tijdelijke brug die het de feestgangers gemakkelijk moet maken over te steken van de straat naar de feesttent en het fierljepterrein.’ Als aan het eind van de drie PinksterVariadagen (drie dolle dagen, volgens Wendy) alles opgeruimd moet worden staan de hulptroepen klaar.

Onderlinge samenhang

Je kunt wel zien dat Wendy en haar gezin het helemaal gevonden hebben in Altforst. In hun grote schuur worden carnavalswagens gebouwd, en het gezin doet mee met de dorpsapp, waarin zo’n beetje iedere Altforstenaar vertegenwoordigd is. ‘We voelen ons volkomen geïntegreerd hier in het Land van Maas en Waal. Het jaarlijkse grote feest verbroedert en versterkt de onderlinge samenhang, iets dat we niet zo kenden in Oosterhout, waar alles veel grootschaliger was. Natuurlijk is Altforst een klein en wat afgelegen dorpje, waar je eigenlijk niet zonder auto kunt. Maar je kunt gelukkig altijd op je dorpsgenoten rekenen. Kropje sla vergeten in de winkel? Oh, de buren nemen wel iets voor je mee. Geen probleem.’

Wendy Tijssen vat het heel fraai samen: ‘Altforst heeft alles maar ook helemaal niks. Een glasbak en een brievenbus, haha, dat zijn de handigste praktische voorzieningen hier. Maar hier gebeurt wel alles met gevoel. En nu nog hopen dat er meer gezinnen komen wonen, zodat de school kan blijven voortbestaan en Altforst levendig blijft…’ 

Door Ton van Hulst