De Maas&Waler dat ben ik: Jenny Noll

In deze rubriek maken we kennis met inwoners van deze regio. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom wonen ze hier? Het resultaat, een inkijkje in het leven van, al dan niet geboren en getogen, Maas en Walers, geïllustreerd met een karakteristiek portret.

Naam: Jenny Noll
Leeftijd: 47 jaar
Plaats: Wamel 

Jenny Noll werd geboren in een klein wijndorpje in Duitsland. Op haar zevende verhuisde ze naar Noordwijk, waar ze haar jeugd doorbracht. Ze studeerde Nederlands, maar had nooit de ambitie met dat vak voor de klas te gaan staan, en kwam vervolgens in Tiel terecht, waar ze twintig jaar woonde. Sinds 2022 heeft ze samen met Emiel en haar zoon Felix een mooi stekje gevonden in Wamel, in een rustig straatje buiten de kern. Even rustig is de inrichting van de woonkamer. Alles ziet er evenwichtig en beheerst uit, van het meubilair tot de wanddecoraties, de kalmerende kleuren en vormen en de vloer. Een ruimte waar je tot bezinning kunt komen.
Behalve zoon Felix heeft Jenny ook nog een dochter en drie bonuszoons. Ze zijn allemaal al uitgevlogen, maar komen met regelmaat en plezier bij Jenny en Emiel thuis in Wamel.

Taal

Op duidelijke en welsprekende wijze, die haar Duitse afkomst in het geheel niet verraadt, vertelt ze over zichzelf. ‘Ik heb gewerkt als directiesecretaresse en managementassistente. Ook heb ik mijn eigen bureau voor tekstredactie gehad. Het leuke aan taal vind ik dat taal in alles zit: je komt het elke dag tegen, het kan serieus zijn maar evengoed speels, je communiceert ermee. Ook de creatieve kant boeit me, ik maak bijvoorbeeld sinds enkele jaren zogenaamde beeldgedichten: teksten in combinatie met zelfgemaakte foto’s uit de natuur. Ik begon ermee na een pittige periode in mijn leven. Ik ben vrij gauw overprikkeld, dan zoek ik de natuur op, zodat ik dingen kan loslaten en weer tot rust kom. De natuur is vaak een mooie spiegel. Mijn beeldgedichten beginnen dan ook altijd met het beeld en de teksten zijn heel persoonlijk.’ Jenny kreeg nogal eens te horen: Daar moet je wat mee doen. Dus gaf ze vorig jaar een fraai boekje uit, waarop ze mooie reacties kreeg, die ze vaak niet voorzien had.

Schilderen

‘Schilderen doe ik ook af en toe. Ik ga dan intuïtief te werk, vanuit mijn gevoel. Vaak luister ik daarbij naar lichte klassieke muziek. Wellicht komt er nog weleens een expositie, dat heb ik dit jaar ook gedaan met mijn beeldgedichten, bijvoorbeeld in Bloemenpark Appeltern. Dat smaakte wel naar meer. Het dichten is iets therapeutisch voor mezelf, maar als ik hoor dat mensen door mijn beeldgedichten geïnspireerd raken beschouw ik dat als een mooi cadeau.’ Jenny heeft al plannen voor een tweede boek, maar die zijn nog niet vastomlijnd.

Vrijwilligerswerk

Vrij snel na haar komst in Wamel pakte ze vrijwilligerswerk op bij Stichting Blend. Zo leerde ze het dorp en de mensen kennen. Bij Stichting Weefdraden uit Druten, die zich met rouwverwerking bezighoudt, heeft ze een duidelijke klik met de mensen. Ze zorgt er voornamelijk voor de communicatie en PR. ‘Het thema rouw raakt mij persoonlijk, en ik vind het mooi om hierin ook van betekenis te kunnen zijn voor anderen. Onze eerstvolgende bijeenkomst is op 29 januari 2026 en gaat over hoe mannen rouwen, want dat blijken zij anders te doen dan wij vrouwen. Heel interessant.’

Muziek

Jenny is sinds de zomer lid van popkoor Con Brio. Als alt. ‘Het is laagdrempelig,’ vertelt ze, ‘en we zijn nu aan het repeteren voor twee grote concerten in maart. Heel leuk! Emiel speelt overigens als slagwerker bij de plaatselijke harmonie en heeft ook zelf een stuk gecomponeerd dat volgend jaar gespeeld gaat worden. Muziek speelt dus zeker een rol in ons leven. Verder doe ik yoga en pilates, ook lekker hier in het dorp.’
Sinds kort werkt ze bij Herberg De Linden in Beneden-Leeuwen. ‘Achter de schermen’, legt ze uit. ‘Ik help mee met de planning, organisatie en administratie, lekker ontzorgen. Felix werkt er ook; hij heeft hier zijn liefde voor de horeca ontdekt en start in februari aan de Hotelschool.’

Wamel

Wamel heeft in de relatief korte tijd dat Jenny er met haar gezin woont al een behoorlijk onuitwisbare indruk op haar gemaakt. Ze houdt van haar huis, haar heerlijke tuin aan de dijk, de uiterwaarden en de gemoedelijkheid van de mensen. ‘Dat dorpse spreekt mij gewoon heel erg aan. Het dialect hier in de streek, het Maos en Waols (ze heeft de juiste klanken nog niet helemaal onder de knie, maar dat komt nog wel…), vind ik vriendelijk klinken. Soms versta ik iets echt niet, maar dan vraag ik het wel hoor, dat is nog nooit een probleem geweest. Wij voelen ons hier op onze plek. Als we over de brug of met het pontje aankomen krijgen we echt zo’n gevoel van: we zijn weer thuis. Waar wij blij van worden, vinden we bijna allemaal hier in Wamel’, besluit ze. Zie ook: www.puurjenny.nl.

Door: Ton van Hulst