Vijftig jaar huisartsenpraktijk Gerrits

HORRSEN – Huisartsenpraktijk Gerrits werd op 1 november 1974 opgericht door Wim Gerrits. Toen hij in 2008 met pensioen ging, namen zijn zonen Wim jr. en Bram de praktijk over. Nu het vijftigjarig jubileum in zicht is, blikken de drie terug op de afgelopen jaren.

Na zijn militaire dienst verhuisde Wim Gerrits samen met zijn vrouw Ineke, die later veel voor de praktijk heeft betekend, naar Ooij en ging hij in Beek werken bij een huisarts. ‘Destijds verdronk onze zoon Pieter en kreeg ik ook nog eens een meningsverschil met de huisarts. Ik wilde daar zo snel mogelijk weg en via via hoorde ik dat ik in Horssen als huisarts kon gaan werken. Hoewel mijn vrouw liever naar Nijmegen ging, wilde ze toch mee naar Horssen op voorwaarde dat ze een autootje kreeg’, vertelt Wim. Het werd een Renaultje 4 en zo verhuisden ze met zoon Wim jr. naar de Mekkersteeg, waar zoon Bram ter wereld kwam.

De broers traden jaren later in de voetsporen van hun vader, die eind 2008 met pensioen ging, en namen de inmiddels verhuisde huisartsenpraktijk over. Wim vertelt: ‘Ik heb een mooie tijd gehad en ben heel trots dat Wim jr. en Bram de praktijk hebben overgenomen.’ De broers willen in navolging van hun vader zorg leveren zoals ze zelf behandeld willen worden. ‘Op een laagdrempelige manier, dat we elkaar met ‘jij en gij’ kunnen aanspreken. Wij vinden dat de afstand van dokters naar patiënten niet zo groot hoeft te zijn’, vertelt Bram. Wim jr. vult aan: ‘Wij willen ook niet beknibbelen op tijd. We willen relaxt werken, daar zijn mensen ook het meest bij gebaat. Als je het gevoel krijgt dat je moet opschieten dan komt dat niet ten goede aan de inhoud van de zorg. Open contact en meer tijdsinvestering levert een betere arts-patiëntrelatie op, waardoor je veel zaken kunt wegvangen die anders ergens anders behandeld moeten worden.’

Dorpspraktijk blijven

Bram geeft aan dat hij tevreden is met hoe het nu gaat. ‘Wij en het team willen blijven werken zoals we nu werken. Het moet leuk en gezellig zijn, het moet een dorpspraktijk blijven. En voor de toekomst hebben we allebei kinderen die geneeskunde willen studeren. Dus wie weet zit de praktijk hier over vijftig jaar nog. ‘Ze zijn nog niet van ons af’, zegt Wim lachend.

Door Eli Verheijden