Vakantiekinderen in Druten

DRUTEN – In 1971 kreeg Anton Kuypers vanuit school een brief van Pax Kinderhulp. In deze brief werd aan gezinnen gevraagd of zij West-Berlijnse kinderen een zorgeloze vakantie wilden bieden. De ouders van Anton, Leo en Tonny Kuypers, besloten mee te doen. ‘Want,’ zo zeiden ze, ‘waar je met z’n zessen kunt eten, kun je ook met z’n zevenen eten.’ En zo begon een verhaal dat tot op de dag van vandaag voortduurt.

Jens Söhring 

In juli 1971 kwam de zevenjarige Jens Söhring uit West-Berlijn voor vijf weken naar Nederland. ‘Jens had het thuis niet leuk en kreeg bij ons de warmte die hij daar miste’, vertelt Anton. ‘Toen hij aankwam in Druten was het kermis. Jens vond dat geweldig. Hij ging overal mee naartoe, zo zijn we in die periode naar de Efteling geweest en gingen we regelmatig naar zwembad De Gelenberg.’ 

Na vijf mooie weken ging Jens weer terug naar Duitsland en werd hem verteld dat hij vaker mocht komen. Zodoende is hij nog een keer of vijf teruggekomen, tot de kinderen allemaal wat ouder werden. Maar het contact is altijd gebleven. Jens denkt nog vaak terug aan de tijd in Nederland: ‘De reis naar een vreemd gezin was voor mij een spannend avontuur, maar ik werd liefdevol ontvangen door de familie. Alsof ik erbij hoorde. Ik was altijd blij als er voor de zomervakantie een nieuwe uitnodiging kwam, omdat ik wist dat ik mijn tweede familie weer zou zien.’

Kasia Maluska

Bijna twintig jaar later, in 1989, was het IJzeren Gordijn net gevallen. Polen werd wat vrijer, maar het was daar economisch gezien slecht. Via Hart voor Polen kwam er eenzelfde oproep voor vakantiegezinnen. De oom en tante van Anton hadden een Pools meisje in huis en het bleek dat zij nog twee zusjes had. Anton vertelt: ‘Mijn ouders hebben vervolgens gezegd dat een van die zusjes, Kasia Maluska, bij hen in huis mocht komen in de vakantie. Ik woonde toen niet meer thuis. Maar de ene keer gingen mijn vrouw Mieke en ik een dag met de zusjes op pad en dan weer een ander familielid. Met Kasia hebben we ook tot op de dag van vandaag contact.’ 

Kasia denkt met veel plezier terug aan de momenten die zij bij het gezin doorbracht: ‘Toen ik voor de eerste keer naar Nederland kwam, was ik doodsbang. Maar ik werd hartelijk verwelkomd en verzorgd alsof ik 100 procent familielid was. Ik hield van de momenten waarop ik ’s avonds bij Tonny en Leo aan tafel zat en over verschillende onderwerpen sprak. Het was ook leuk toen Harry (broer van Anton, red.) mij Nederlandse woorden leerde en Anton mij begeleidde bij het pianospelen. De kans om naar de familie Kuypers te komen was een lot uit de loterij.’

Niet twijfelen, gewoon doen

‘Als mensen twijfelen om vakantiegezin te worden, dan zeg ik: gewoon doen! Je hoeft het niet extra spannend te maken, laat de kinderen gewoon meedraaien in het gezin. Voor hen is het al vakantie als ze bij jou in huis kunnen zijn’, besluit Anton.

Door Eli Verheijden